Já, svo 18.-19. apríl var midannar namskeid (midterm camp) samtakanna minna haldid. Vid vorum frekar fa, eda 8, ég, Sonja og Tim (tyskaland), Hannes (svitjod), Liis (eistland), Olivia, Liz og Jordan (BNA). Svo voru natturlega Gina (yfirpian) og Xime af skrifstofunni og svo Iris svona hjalparhella. Tad var gaman ad hitta bandarísku stelpurnar aftur en vid hofum eiginlega ekkert sed taer sídan vid byrjudum ad vinna. Námskeidi var ansi keimlikt ollum svona namskeidum sem eg hef farid a, her, heima og í nýja sjálandi, alskonar leikir, markmidasetning, leysing vandamála, settum upp litinn leiktatt sem lysti einhverjum punkti í ekvadorískri menningu. Hver og einn kynnti svo verkefnid sitt. Tad var áhugavert ad sjá og heyra um hin verkefnin, hvad baedi vinnan og adstaedur eru ólíkar. Maturinn á stadnum var tvi midur til mikilla vonbrigda. Í hadeginu fengum vid fanesca, páskasúpuna. Tad er hnaustykk supa med 12 mismunandi tegundum af korni eda fraejum og takna 12 laerisveina jésú. Í súpunni eru líka egg, ostur o.fl. svo sem hálfúldinn fiskur, eda eitthvad í líkingu vid siginn fisk. Ekki alveg mitt uppáhald. Get nú ekki ímyndad mer ad einhver hafi brotid heilann lengi yfir uppskriftinni, tetta hefur verid svona taemum isskapinn daemi fyrir einhverjum hundrudum ara kannski. Stelpurnar voldu líka besta stadinn í baenum til ad halda tetta namskeid, ekki í nágrenni vid neitt og hefdum vid turft ad taka leigubíl í búd/sjoppu. Seinni daginn toku svo vid enn fleiri leikir, markmidasetning og tess hattar. Vorum ordin ansi treytt a tessu ollu saman svo tad var gott ad komast heim.

Strax a midvikudagskvoldid, 20. apríl, fórum vid Sonja, Berrin, Liis, Hannes og Simon í ekki svo taegilega 11 tíma rútuferd inn í frumskóginn tar sem vid eyddum páskunum. Tegar vid maettum á stadinn um kl 7 ad morgni skírdags var enginn maettur til ad taka á móti okkur svo vid settumst og bidum. Bidum orugglega í einn og hálfan tíma fyrir utan skrifstofuna tangad til vid vorum loksins sótt, ásamt odru bandarísk-ekvadorísku pari sem var líka ad bída. Vorum tá ferjud yfir á lodgid í mótorkanó. Vid fengum 6 manna kofa fyrir okkur, tad var fínt. Tad var ýmislegt sem tók á móti okkur í kofanum, s.s. tarantúla, lítil ledurblaka, kóngulóaregg í einu rúminu, bú af einhverju tagi undir bordi og alls konar skordýr, stór sem smá. Alls ekki huggulegt, en einhvern veginn var tetta svo edlilegt tarna ad allavega ég var eiginlega ekkert hraedd vid tessi kvikindi tarna. Fyrir var fólk á lodginu, en fólk getur komid hvada dag vikunnar sem er og hafid dvolina, svo vid vorum í raun ekki hluti af staerri hóp sem slíkum heldur breyttist hópurinn frá degi til dags. Eftir morgunmat fórum vid í gongu um skóginn í kringum lodgid. Tad var fínt, sáum reyndar ekki jafnmorg skordýr, fugla og dýr ogég hafdi búist vid, en nóg sáum vid af trjám! Frumskógurinn er bara ein stór flaekja af trjám! Tad var líka ansi erfitt ad taka myndir tví allt er í somu graenu og bruu tónunum og trein of ha til ad passa inná myndina. Eftir hádegismat lágum vid bara í leti í hengirúmum og seinni partinn, tegar tók ad skyggja var farid med okkur í kvoldgongu í skóginum. Vorum oll med vasaljós og í tetta sinn sáum vid fleiri og staerri skordýr. Sáum helling af risa kónuglóm og bjollum og bordudum maura sem smakkast eins og sítrónur.
Ad morgni fostudagsins langa fórum vid med gomlum manni ad veida pirana fiska. Reyndum a tremur stodum en veiddum ekki neitt. A midri leid hafdi fallid tre tvert yfir ánna. Kallinn let tad nu ekki stoppa sig heldur hjo tad naestum í tvennt (en vid tad brotnadi svedjan hans) og brunadi svo a  fullri siglingu yfir tad. Eftir hádegismatinn logdumst vid a meltuna í hengirúmunum ádur en vid fórum aftur ad veida. Veiddum ekkert í tetta sinn heldur. Um kvoldid spjolludum vid vid tvo bandaríska straka sem komu tennan dag. Teir voru skemmtilegir, en annar teirra hafdi ferdast um asíu og afríku í eitt ár ádur en hann kom til ekvador sídastlidid haust og hafdi margar ansi skemmtilegar sogur ad segja.
Strax eftir morgunmat á laugardeginum heldum vid af stad í langa bátsferd. Sigldum í ca 2 tíma ad stóru lóni - Laguna Grande. Tar attum vid ad sjá bleika ferskvatns hofrunga en teir voru víst ekki á stadnum. Tad er ótrúlegt hvernig leidsogumennirnir rata um skóginn! Meira og minna allt svaedid er á floti og tréin mynda n.k. vatnagatnakerfi. Verd nú ad vidurkenna ad tad haetti eiginlega alveg ad vera spennandi ad glápa á tréin og sjá ekkert nema graent og brúnt eftir ca hálftíma eda svo. Bordudum hadegismat í yfirgefnu lodgi, tar var ekkert nema einn madur í hjólastól, tad var svolítid serstakt, ekki alveg tad sem madur bjóst vid einhver stadar lengst inni í frumskóginum. En tadan fórum vid ad heimsaekja frumbyggjafólk. Tau voru reyndar ekki svo frumstaed, med rafmagn, baedi úr sólarorku og mótor, gervihnott, ítróttatreyjur og tess háttar. Tad var líka hálfleidinlegt ad sja hvad kemur mikid af ferdamonnum tarna, en tegar vid komum var hópur ad fara og tegar vid fórum var hópur ad koma. En svona afla tau ser tekna. Tegar vid komum tók á móti okkur ótrúlega saetur gaeludýra api, Nacho. Leidsogumadurinn fór med okkur ad taka upp yuca, sem er rót, lítur út eins og saetar kartoflur nema hýdid er brúnt og hvítt ad innan og bragdast svolítid eins og pappír. Fórum med yucad aftur í torpid, tar sem 100 ára gomul kona (án djóks) tók vid tví og reif tad nidur, vatt allan vokva úr tví, sigtadi tad og steikti úr tví braud eda einhvers konar tortillur. Tetta tók sinn tíma og vid sátum bara róleg og horfdum á. Leidsogumadurinn henti bonunum á eldinn og "grilladi" tá tangad til ekki sást munur á teim og kolunum, tá bordudum vid tá med yucabraudinu. Tad var bara nokkud gott. Tad var farid ad skyggja tegar vid kvoddum torpid. Á bakaleidinni komum vid aftur vid a lóninu - freistudum gaefunnar ad sja bleika hofrunga. Saum ta audvitad ekki, en saum to fallegt solarlag. Tad var alveg ótrúlegt hvernig stýrimadurinn á kanóinum ratadi aftur til baka á lodgid í kolnidamyrkrinu, eftir ad vid hofdum stytt okkur leid her og tar. Vid vorum adiens og morg í bátnum svo í kroppustu beygjunum flaeddi inn í bátinn hjá okkur Hannesi sem sátum aftast. Vid komumst tó heil á holdnu og tokkalega turr heim á lodgid.
Krakkarnir voknudu kl. 5 á páskasunnusagsmorgun til ad fara ad veida pirana fiska. Mer datt tad ekki einu sinni í hug, vissi ad tau myndi ekki veida neitt hvort sem vaeri. Enda kom tad a daginn. Eftir morgunmat fórum vid í gongutúr um votlendi í skóginum - mikid vatn og mikil drulla. Stígvelin gerdu lítid gagn í hnedjupri drullunni. Tad var mjog gaman! Klifrudum upp fallid tre, trufludum maurabú (sem leiddi til kláda), bordudum laufblod og fleira skemmtilegt. Tegar vid komum til baka, drullud upp fyrir haus, bodudum vid okkur í ollum fotunum í ánni. Svo var farid med okkur á bátnum adeins upp eftir ánni tar sem okkur var sagt ad stokkva frá bordi og fljota nidur ad lodginu. Svo vid gerdum tad, flutum bara í rólegheitunum nidur eftir ánni - í bjorgunarvestum. Eftir hádegismatinn fórum vid enn og aftur ad veida pirana fiska. Strakarnir voru hardir a tvi ad teir skildu sko veida amk einn. Og tad gerdum vid, tad voru nokkrir sem veiddu en teir voru svo litlir ad teim var slept. Á leidinni sáum vid risastóra anakondu. Hún var í laginu eins og hún hafdi étid apa. Var eiginlega hálffegin ad hafa sed hana eftir ad vid syntum í ánni. Tókum svo rútuna aftur til Quito um kvoldid.

Tad er nú meira hvad tad er tímafrekt ad blogga! Verd tvi midur ad lata tetta gott heita i bili, hefdi viljad skrifa miklu meira en klukkan er langt gengin yfir háttatíma.

Tangad til naest, chao!

Hef bara ekki haft neitt rosalega mikinn tíma til ad blogga eda svoleidis. Sídan í lok mars hef ég tekid spaenskutíma tvisvar í viku, tridjudaga og fimmtudaga, salsa á midvikudogum og ferdast um helgar. Spaenskan gengur vel. Konan sem kennir mer er alveg yndisleg, orugglega ekki haerri en 1,50, gengur med haekju, hefur hjarta úr gulli og endalausa tolinmaedi. Mér gengur líka vel ad laera, skil ordid eiginlega allt og get tjád mig tokkalega. Salsatímarnarnir eru lika alltaf skemmtilegir.

Tann 25.mars átti annar hóstbródir minn afmaeli svo ég fór strax eftir vinnu og hitti hinn bródurinn og mommuna í matvoruversluninni. Tau voru ad versla inn fyrir sameiginlega afmaelisveislu brodursins og fraenda teirra. Tau hofdu tvi midur gleymt ad segja mer fra tessari veislu svo eg var buin ad plana ad fara í ferdalag med vinum minum. En tetta kvold forum vid ut ad borda oll fjolskyldan asamt fleira fraendfolki. Tad var agaett alveg hreint. Vissi heldur ekki ad hann aetti afmaeli fyrr en daginn adur svo eg gaf honum bara kort. Upplysingaflaedid er eitthvad stiflad herna i ekvador.

Tessa helgi, 26.-27. mars fórum vid Sonja, Liis, Hannes, Simon og Tim til Riobamba. Tad er alveg agaetlega stor borg i ca 4 sudur af quito, en ekkert margt merkilegt ad gera tar svosem. Komum um hadegi, skildum dotid okkar eftir a hosteli, bordudum hadegismat (hrisgrjon og kjukling, sem eg borda sirka 5 sinnum i viku), lobbudum um baeinn. Aetludum ad fara á handverksmarkadinn en enginn gat sagt okkur hvar hann var. Rombudum tó a risa matarmarkad, t.e. haug af fólki ad selja graenmeti, avexti, baunir, korn, kjot, egg og hvadeina úti a gotu. Keypti risapoka af jardarberjum á $1. Krakkarnir voru eitthvad hraeddir vid ad fa i magann af teim en vid Simon atum tau med bestu lyst (og urdum ekkert veik). Skodudum kirkjur og fórum á kjot- og fiskmarkad. Tad var áhugavert. Hér eru allir partar seldir; oll innyfli, og ta meina ég OLL, lungu, magi, garnir og hvadeina. augu, tungur, trýni, hófar - allt. Endudum svo túrinn á bar. Drukkum nokkra bjóra, spjolludum, donsudum salsa og endudum á tví ad fara á karaoke bar med nokkrum ekvadorum sem vid hittum. Sungum tar hástofum nokkur vel valin log ádur en vid stungum ekvadorana af og fórum á hostelid ad sofa. Daginn eftir voknudum vid snemma tvi forinni var heitid i litinn bae, ca 2 tima sudur af Riobamba,sem heitir Alausí. Vorum raunar svo snemma á ferdinni ad tad var ekkert bakarí eda neitt opid svo vid gátum ekki keypt okkur morgunmat. Alausí er lítill, ótrúlega krúttlegur baer. Fólkid tar er ekta, klaedist tjódlegum fotum og tess háttar. Tadan fórum vid med lest í ferd ad La Nariz del Diablo. Tad var ágaett, ekkert óvidjafnanlegt svosem, en mjog fallegt umhverfi. Tad sem er svo magnad vid tessa ferd er taeknin sem notud var til ad koma lestinni nidur fjallid, t.e. med tvi ad leggja teinana sikk sakk, svo vid fórum baedi aftur á bak og áfram nidur fjallid. Ferdin tók um 2 tíma og ádur en vid tókum rútuna aftur til baka til Riobamba fórum vid upp ad styttunni af Lykla-Petri sem gnaefir yfir baeinn. Af hverju Lykla-Petur vakir yfir baenum veit eg ekki. Bordudum ekvadorískan kínamat í Riobamba ádur en vid fórum med rútunni aftur til Quito. Tad er alltad jafnerfitt ad snúa aftur til Quito eftir gódar helgar í burtu. Ekki hjálpar heldur til ad tegar komid er til Quito turfum vid ad ferdast í ca 2 tíma í vidbót til ad komas heim, tví rútustodin er lengst í sudur-Quito.

Tridjudaginn 29.mars kom Iris, týska stelpan sem bjó hjá fjolskyldunni minni í ár ádur en ég kom og er/var kaerasta bródur míns (veit ekki alveg hver stadan er núna). Hún kom reyndar eftir ad ég var sofnud og var sofandi tegar ég fór í vinnuna daginn eftir, svo ég hitti hana ekki fyrr en á midvikudagskvoldid. Eins og venjulega fór ég í salsa en akvad ad fara bara heim eftirá tví mér datt í hug ad tad yrdi kannski matur eda eitthvad heima, án tess ad neinn hefdi svosem minnst á neitt. Enda kom tad á daginn ad tau voru oll ad bida eftir mér heima, pabbinn hringdi til ad athuga hvar ég vaeri og hvort ég vaeri ekki ad koma heim. Tetta var fínt kvold, vid vorum oll saman komin og Berrin, týski sjalfbodalida nágranninn og vinkona fjolskyldunnar líka. Vid bordudum pizzu sem Iris hafdi bakad, en allir hofdu vist lagt hond á plóg vid undirbúninginn. Ég fékk strax samviskubit. Tegar mamman sagdi mer ad Iris vaeri ad koma hugsadi hún dreymin til baka og sagdi mér ad hún hefdi verid svo dugleg ad elda og kokurnar sem hun bakadi hefdu verid svo gódar.Svo treif hún allt hátt og lágt og dreif pabban med sér í búdina. Ég geri nákvaemlega ekki neitt af tessu. En hvad um tad, tad eru ekki allir eins, tetta var bara svo týpískt. Tegar ég vissi ad hún vaeri ad koma var ég ekki alveg viss hvernig tad yrdi ad hafa hana í húsinu, var hraedd um ad tad yrdi svolítid skrítid tar sem tetta er jú fjolskyldan hennar líka og hennar annad heimili, fyrir utan tad ad eg bý í herberginu hennar núna. En tetta var bara fínt. Hún var hérna í 6 vikur og tad gekk allt saman vel.

Helgina eftir, 2.-3. apríl, fórum vid á strondina, ég, Sonja, Josue (bródir minn), Iris, Berrinog 3 adrir tjódverjar. Tókum rútuna á fostudagskvoldinu og vorum komin snemma á laugardagsmorgun til Atacames. Bordudum morgunmat tar og forum svo med pallbil til Mompiche, tad voru ca 2 tímar. Tad var allt í lagi, ekki svo kalt, en botninn var ordinn ansi sár undir lokin. Tékkudum okkurinn á odýrt hostel, sem fyrir vikid var ekkert sérstaklega huggulegt,. fórum svo beint á strondina sem var frekar falleg (ekkert í líkingu vid Galapagos, en tad verdur seint toppad, ef nokkurn tímann, svo tad er kannski ekki ad marka), syntum í sjónum og svona, tad sem madur gerir á strondinni. Eftir hádegismat fórum vid bara og sloppudum af í hengirúmunum á loftinu á hostelinu. Tad var voda kósí en ég var ordin ansi treytt á korkkunum sem toludu bara týsku og paeldu ekkert í tví ad ég skildi ekki tad sem tau voru ad tala um. Allavega, drukkum bjór, bordudum súkkuladi og hofdum tad nádugt. Voknudum ekkert allt of snemma á sunnudagsmorgninum, sem var gott. Eftir morgunmat lobbudum vid yfir á Playa Negra, svarta sandstrond í naesta nágrenni. Tad var samt dagódur spolur ad labba í steikjandi hita. Ekkert okkar vissi heldur almennilega hvar strondin var svo fyrst lentum vid á villigotum. Tegar vid svo loksins komumst á strondina var hún jú, kolsvort. Fórum í sjóinn en oldurnar voru svo háar ad ég var eiginlega hálfsmeik, taer drógu mann í kaf eins og ekkert vaeri. Veltum okkur svo upp úr sandinum sem glitradi eins og glimmer. Fórum svo bara til baka, bordudum hádegismat, sturtudum okkur og tókum rútuna til Atacames. Tar bordudum vid kvoldmat og tókum svo rútuna aftur til Quito á midnaetti. Komum til Quito kl 6 ad morgni manudags. Vid fórum heim, ég fór í sturtu, skipti um fot og beint í vinnuna. Naes vonn!

Fyrir helgina kom svolítid upp á í vinnunni. Tad eru nokkrir ansi erfidir krakkar sem koma á morgnana og tegar ég er ein á stadnum gera tau mer lífid ansi leitt. Ein stelpan er serstaklega erfid og svosem ekki bara vid mig, tvi vid Henrike turftum einu sinni ad hjalpast ad vid ad koma henni ut tvi hun hlustadi ekki a okkur og vildi ekki haga ser almennilega. Hún er 10 ára, ansi stór og kroftug eftir aldri og hennar samskiptamáti er ad lemja og oskra. Allavega, tennan dag var eg ein og hun gerdi i tvi ad ogra mer og hlustadi ekkert a tad sem eg sagdi. Eg sagdi henni ad ef hun vildi vera a stadnum yrdi hun ad haga ser almennilega og hlusta a mig. Hún helt bara afram ad hafa faeturna upp í sófa, krota, henda bókum um allt hús, hlaupa um og fella stóla, svo eg bad hana vinsamlegast um ad fara. Tad getur vel verid ad ég hafi verid hvassari en eg hefdi att ad vera en tad fór svo tannig ad Susana, yfirmadurinn minn, kom. Stelpan hljóp til hennar gratandi og sagdi henni liklega svolítid skrautlega hennar hlid malsins, ég heyrdi tad ekki. Yfirmadurinn minn var tarna í ca hálftíma, taladi vid stelpuna, sagdi ekki eitt ord vid mig og fór. Tad fannst mér nú skrýtid, ad hún skildi ekki einu sinni spurja mig hvad hafdi gerst. Eftir hádegismatinn bad hún mig svo um ad tala vid sig, sem ég og gerdi. Eda reyndar ekki vid hana heldur yfirmann hennar, tví í stadinn fyrir ad spurja mig hvad hafdi gerst hafdi hún farid og sagt yfirmanninum sínum hvad stelpan hafdi sagt. Hún spurdi mig hvad gerdist og ég reyndi ad segja teim mina hlid malsins á minni bjogudu spaensku. Ég sagdi ad ég vaeri alls ekki ad saekjast eftir uppákomum sem tessum en ég gaeti ekki leyft tessari stelpu ad haga ser eins og hun vildi og gera hluti sem odrum eru bannadir bara af tvi ad ég vildi ekki skapa vandraedi. Hún játti tví en sagdi svo ad vid tyrftum ad vera mjog varkár um hvad vid segdum og gerdum vid krakkana, ad vid maettum alls ekki lemja tá. Tá vard ég reid. Jú ég tók í hendurnar á stelpunni til ad reyna ad koma henni út en ég lamdi hana ekki og myndi ekki fyrir mitt litla líf lemja krakkana! Tótt tad se mjog algengt herna ad born á ollum aldri seu slegin og ekki bara af foreldrum teirra heldur hverjum sem er svosem, kennurum, leidbeinendum, ekvadorísku sjlafbodalidunum eda odrum. Ég stód tarna hágrátandi og taer sogdu nákvaemlega ekki neitt til ad mér lidi adeins betur. Ég átti ad vera ein allan tennan dag (tetta var á fostudeginum) en Susana kom og var eftir hadegid, tad var pínu tvingad. Á mánudeginum fór ég og taladi vid konuna á skrifu samtakanna minna hérna tví ég var ákvedin í ad ég vildi skipta um verkefni. Hún sagdi mér ad ég yrdi ad tala fyrst vid yfirkonurnar minar og ef ekkert breyttist gaeti eg skipt. Svo á tridjudagsmorgninum, eftir morgunfundinn sem vid sitjum á hverjum tridjudegi, sóttist ég eftir tvi ad tala vid taer. Taer tóku mig ekkert sérstaklega alvarlega og budu mér ad tala vid sig úti á leikvellinum. Tad var frekar erfitt ad einbeita sér med krakkana leikandi ser allt í kring og komandi ad heilsa okkur, en ég nádi ad koma tvi allra mikilvaegasta, nokkud klárlega, frá mér. Sagdi ad mér fyndist ótaegilegt ad vera ein í sentróinu og ad ég vildi baeta samskipti okkar Susonu, jafnframt ad mér hefdi fundist mjog lelegt ad hun skildi ekki hafa raett vid mig um atvikid adur en hun taladi vid yfirmanninn sinn. Taer jankudu bara ollu sem eg sagdi og sogdu fatt. En mér leid strax betur eftir ad hafa komid tessu fra mer. Eftir hádegid var svo brjálad í La Marin: logreglan kom askvadandi, blodnasir, gat á hausinn, brotin husgogn og eg veit ekki hvad og hvad. Frá og med tessum degi fór allt batnandi í vinnunni og núna, tveimur mánudum seinna, er allt eins og tad hefdi att ad vera fra upphafi. Mér er farid ad tykja vaent um ta krakka sem koma hvad oftast og eru hvad mest i sentróinu og á hreinlega eftir ad sakna teirra. Andrés er líka haettur ad vera reidur og pirradur og vid erum ordin vinir, tótt hann geri ekki mikid meira en í upphafi. Svo núna lídur mér vel.

Helgina 8.-10. apríl fórum vid Fabian, Simon og Raphael asamt ekvadorisku sjalfbodalidunum sudur til Cuenca í svona sjálfbodalida búdir. Logdum af stad snemma á fostudagsmorgun í ferdalagid sem tók í heild einhverja 12 tíma. Stoppudum tó á nokkrum stodum á leidinni. Fyrst á býlinu, sem Andrés var ad vinna á, tar sem vid pikkudum upp trja sjalfbodalida og svo í Riobamba tar sem vid bordudum hadegismat. Ekvadorísku strakarnir voru halftoglir alla leidina, en vid Simon skemmtum okkur vel leikandi "The famous name game" (sem vid lekum yfir alla helgina og á sunnudeginum vorum vid ordin uppiskroppa med nofn sem byrja á S, Y og W). Skemmtum okkur lika yfir tónlistinni sem spilud var í bílnum, tad var eitthvad svo kómískt vid ad horfa á Padre Robert (Fodur róbert) hlustandi á Sexy Bitch. Komum til Cuenca um kvoldmatarleitid en búdirnar byrjudu ekki fyrr en á laugardagsmorgninum svo okkur erlendu sjalfbodalidunum var radad nidur á heimili ekvadorísku strakanna yfir nottina. Tannig er mal med vexti ad strakarnir sem eru sjalfbodalidar i Quito eru flestir fra Cuenca. Svo vid Simon og Raphael gistum heima hjá Luis Ángel. Á heimilinu búa ásamt foreldrum hans, systur hans tvaer og amma hans og afi. Bordudum kvoldmat med teim og spjolludum adeins vid tau adur en vid forum daudtreytt i hattinn. Á laugadeginum bordudum vid morgunmat aftur med allri fjolskyldunni adur en vid forum og hittum hina sjalfbodalidana fra Quito. Forum svo oll saman í búdirnar. Tar voru fyrir fullt af krokkum, odrum sjalfbodalidum, adallega strakum samt. Orugglega 40 strakar og 5 stelpur. Byrjudum á tví ad fara í nokkra leiki til ad hrista hópinn saman. Vid tók svo fraedsla fram ad hadegi. Eftir hadegismat forum vid svo oll í sund. Vorum tar framundir kvoldmat en vid bordudum kvoldmat í einhverjum sal. Fengum gódan mat og lékum enn fleiri leiki. Einn leikurinn gekk ut a ad hvert lid safnadi sem flestum flíkum innan hopsins. Vid sofnudum peysum, bolum, treflum, sokkum og skóm fra ollum, en ég held ad prestunum hafi halfbloskrad tegar teir drogu brjostahaldarann minn upp úr hrúgunni. En hvad um tad, tad var fyndid. Eftir veisluna tókum vid rúnt í baeinn, sáum nokkrar kirkjur og svona skemmtilegt. Urdum lika vitni ad brjaludu úti-teknó-partýi sem fyrir tilviljun var haldid á einhverri sogufraegri brú sem vid vorum ad skoda. En vid máttum ekki taka tátt í partýinu, heldur var farid med okkur aftur í búdirnar ad sofa. Jaeja, eftir morgunmat á sunnudeginum toku vid enn frekari umraedur og messa. Eftir hadegismatinn heldum vid svo heim aleid. Á leidinni var presturinn svo naes ad koma vid a Ingapirca, Inkaminjum, fyrir okkur útlendingana. Tad var ansi magnad ad sja hvernig teir hjuggu grjotid svo tad passada nakvaemlega saman til ad reisa veggi. Í bílnum lékum vid "Hver er ég?" oll saman, á spaensku audvitad. Stoppudum í Ambato, bordudum kvoldmat og skiludum strakunum á býlid. Vid hin svafum svo restina af leidinni. Komum til Quito um hálf eitt um nóttina svo vid Fabian, Simon og Raphael svafum í skólanum tar sem ekvadorísku strakarnir og prestarnir búa. Ég var mjog ánaegt med tessa helgi. Tad var gaman ad kynnast strakunum og prestinum betur, sem og ad fraedast um Don Bosco og Chicos de la Calle.

Ég verd tvi midur ad lata tetta gott heita i bili, verd ad fara ad koma mer i hattinn. Get vonandi komid med meira sem fyrst. Tangad til minni eg a myndirnar a Facebook

Chao!

Jaaaeeeeja... svo eg haldi nú afram tar sem frá var horfid:

Fostudaginn 4. mars fórum vid Sonja, Tim og Simon til Galápagos eyja. Flugum í um 1 og halfan tima til eyjunnar Baltra. Flugvolurinn á Baltra er bara flugskýli svo tad var audvelt ad finna Yazmany, leidsogumanninn okkar. Fórum strax um bord í bátinn, The New Flamenco en ásamt okkur voru tar týskt par á okkar aldri, týskt par um fertugt, týsk stelpa og belgískur strákur. Báturinn var engin lúxussnekkja en alveg nógu gódur, frekar lítill en tad var bara til tess ad vid kynntumst samferdamonnum okkar betur. Áhofnin og leidsogumadurinn voru líka til fyrirmyndar sem og maturinn svo vid gátum ekki kvartad yfir neinu. Ferdin var í heild alveg kyngimognud og gaman var ad sja hversu ólíkar eyjurnar eru, hver eyja er einstok.
Já svo fyrsta daginn sigldum vid strax nordur til eyjar sem heitir North Seymour. Tar tóku á móti okkur saeljón, Iguanas, storar og litlar edlur og stórglaesilegir fuglar. Um kvoldid sigldum vid áfram til South Plaza, tad voru nokkrir tímar á siglingu og ég var ansi fegin ad hafa tekid med mer sjoveikistoflur. Ad fara í sturtu á ferd er heldur ekkert grín. Káetan okkar Sonju var vid stefnid svo madur slengdist tarna veggja á milli í sturtunni. Morguninn eftir voknudum vid Sonja tímanlega í morgunmat og skildum ekkert í tví af hverju vaeri ekkert ljós og enginn á fótum. Fottudum ekki fyrr en lída fór á daginn ad vid hofdum gleymt ad stilla klukkuna einum tíma seinna en Quito. En vid nutum tess ad horfa á sólaruprásina í stadinn. Gengum á land í South Plaza en einkenni teirrar eyjar er kaktusskógur, sem er ekki beint skógur en  tar er allavega ad finna kaktusa. Tar sáum vid fleiri Iguanas, edlur og fugla. Sama dag sigldum vid afram til Santa Fe. Tad var eins og ad koma til Paradísar! Skjannahvítar sandstrendur, túrkisblár sjórinn og graenn grodur. Snorkludum tar í kring, sáum m.a. saeskjaldbokur. Fórum á land í eynni, gengum um hana og eyddum svo dágódristund med saeljónunum á strondinni. Snorkludum svo meira. Snorkludum á hverjum degi. Mér leid eins og ég vaeri karakter í Leitinni ad Nemo. Sáum alla fiskana sem eru tar, og fleira. Syntum med saeljonum og hakorlum, bara litlum samt. Allavega, naest á eftir South Plaza fórum vid til Santa Fe, gengum tar á land á tveimur stodum: Annars vegar eftir klettunum, sáum enn fleiri Iguanas, edlur og fugla. Sáum Bluefooted boobie, t.e. hvítur fugl med bláa faetur, og pelíkana. Sigdum svo í kringum eyjuna og fórum í land á skjannahvítri strond takinni saeljónum. Fórum bara í land til tess ad liggja í sólbadi og leika okkur á strondinni. Um kvoldid sigldum vid svo áfram til eyjar sem heitir Isla Santa María en er betur tekkt undir nafninu Floreana. Fórum tar í land í Post Office Bay. Tar var póstkassi (vidartunnar) fyrir Breska og Bandaríska hvalveidimen seint á 18. old. Núna geta ferdamenn skilid eftir póstkort til vina og vandamanna og samlandar teirra sem eiga leid hjá seinna geta tekid tau og komid teim til skila. Á tessum hluta eynnar er einnig hellir sem vid skodudum og eftirá spiludum vid fótbolta og syntm í sjónum. Seinni partinn fórum vid í land á odrum hluta eynnar. Tar er stórt lón sem á odrum árstídum er takid flamingóum en vid sáum bara trjá. Lobbudum svo yfir á adra paradísarstrond. Tar gatum vid ekki synt í sjónum tví tar er skjaldbokuvarp. Um kvoldid sigldum vid svo til Santa Cruz, einnar af stóru eyjunum. Fórum í land í Puerto Ayora og fengum okkur bjór. Daginn eftir, sídasta daginn, skodudum vid Charles Darwin Research Station & National Park. Tar sáum vid nokkrar tegundir af staerri landsjaldbokum. Taer voru ansi magnadar. Tókum svo rútuna tvert yfir eyjuna og ferju yfir á Baltra eyjuna og svo rútu aftur á flugvollinn. Vorum komin nokkrum tímum fyrir flug svo vid tekkudum okur bara inn og forum svo ad skoda minjagripaverslanirnar. Týska stelpan kom svo hlaupandi til okkar og sagdi okkur mód og másandi ad flugvelin okkar vaeri ad fara NÚNA. Vid hofdum ta verid tekud inn í annad flug sem fór fyrr en upprunalega flugid okkar og mattum hlaupa í gegnum tekkid og útí flugvel. Komumst tó heil heim eftir ólýsanlegt frí á GAlapagos ejum



Vid komum heim á tridjudegseftirmiddegi og sjaum enn eftir tvi ad hafa ekki farid a Backstreet boys tonleikana sem voru í Quito um kvoldid. Jaeja, hvad um tad. Tegar eg maetti til vinnu a midvikudeginum var Henrike enn í Peru en í stadinn kom ecuadoriskur sjalfbodalidi sem verdur fram a sumar. Hann heitir Andrés og er reyndar ekkert serstaklega godur sjalfbodalidi. Hann vann i 7 manudi a býli sem er undir sama hatti og verkefnid mitt en var svo fluttur um set til Quito. Hann er 18 ara og gerir oskop litid annad en ad skrifa og taka a moti sms skilabodum til kaerustunnar. En hann talar fullkomna spaensku svo tar er kostur. Henrike vann svo eina viku i vidbot og haetti 18.mars. Tvi midur.

Helgina eftir Galapagos vorum vid ekki alveg a tvi ad fara i langt ferdalag svo vid Sonja forum med sjo odrum tyskum sjalfbodalidum a stad sem heitir Papallacta. Tad eru svona "natturulegar laugar", eda laugarnar sjalfar eru ekkert natturulegar en heita vatnid er tad, og tad er alveg frekar heitt. Sem er gott tvi tarna er svolitid kalt. Tad var gaman ad koma a tennan stad en ferdin i heild var ekkert serstok fyrir mig verandi med 8 tjodverjum sem spadu ekkert i tvi ad eg tala ekki svo goda tysku, to svo eg se farin ad skilja ansi mikid. Um kvoldid forum vid svo ut med Hannesi, Simon, Patrick og fleirum tvi einn strakur sem vinnur med Simoni, Raphael, atti afmaeli. Tetta var ansi skemmtilegt kvold. Byrjudum á irska pobbnum Finn McCool´s og endudum svo a diskotekinu Planeta. Skridum heim einhverntimann undir sunnudagsmorgun.

Laugardaginn tar a eftir, 12. mars, fórum vid Simon, Fabian og Henrike med verkefninu, Fundación Chicos de la Calle, í heimsókn til San Lorenzo. Tad er litill baer á strondinni og einn fataekasti baerinn i Ecuador.Tar er takmarkad rennandi vatn og ekki almennar rafmagnsleidlsur. Tar byr eiginlega bara svart folk og er tvi ansi olykt Quito í alla stadi. Vid keyrdum í rúma 6 tíma nordvestur á strondina, nálaegt landamaerum Colombiu, vorum vistodd opnun nýs matsalar med videigandi athofn, bordudum hadegismat, lekum og spjolludum adeins vid krakkana og folkid, sem var ótrulega indaelt allt saman, og brunudum svo í baeinn aftur, í adra rúma 6 tíma. Stoppudum reyndar á leidinni til ad borda kvoldmat, en tetta var ansi strembinn dagur. Horfdum á fjórar bíomyndir á leidinni: Harry Potter 1, Harry Potter 2, Harry Potter 3 og mynd um aevi Don Bosco. Hann var italskur prestur fyrir longu sidan og er madurinn upphaflega á bak vid Proyecto Salesiano sem er virkt um allan heim.
Á sunnudeginum forum vid aftur á Mitad del Mundo, t.e. midbaug, tvi sídast tegar vid forum "gleymdum" vid ad fara a sofnin sem eru tar. Í tetta sinn var vorjafndaegurshatid a stadnum svo tad var fult af folki, songur og dans. Forum a sofnin sem eru innan svaedisins en tau voru nú ekkert merkileg. Nema kannski skordýrahúsid, tad var ansi magnad. Ýmsar tegundir stórra og smárra fidrilda, bjalla og fleiri skordýra. Fórum svo á annad safn sem er svolítid lengra í burtu: Museo del Solar eda eitthvad svoleidis. Tad var nú blinda toka tegar vid komum tangad. Strakarnir vildu olmir fara ótrodnar slódir svo eftir ad hafa arkad yfir hóla og túfur og klifrad yfir gaddavírsgirdingu (tar sem vid flest uppskarum lykkjufall) svindludum vid okkur ovart inn a safnid. Tar hafdi greinilega lika verid hatid. Á tessu safni saum vid allskonar frumbyggjadot en mer fannst tad ekkert serstaklega merkilegt, tetta var svo gervilegt eitthvad. Á annarri haed var svo listasýning og á tridjuhaed verond en vid saum natturlega ekki neitt vegna tokunnar. Agaetis dagur tratt fyrir allt.

Jaeja tá,aftur (longu) kominn tími á nýja faerslu… />

Svo ég byrji tar sem frá var horfid tá var verkefnid mitt frekar erfitt tarna fyrstuvikurnar. Upplýsingaflaedid var ekkert, eg skildi varla boffs af tvi semkrakkarnir sogdu vid mig og vinnutíminn var ekki alveg á hreinu. Núna hins vegarer allt mun betra, ég er farin ad skilja mun meira og hef eiginlega bara saettmig vid ad vinna til kl 18 í stadinn fyrir 17. Vid erum líka búin ad fá nýjansjalfbodalida, ekvadorískan strák. Hann er ágaetur. Ekkert of idinn vid kolann, en allt í lagi, Henrike haetti á fostudaginn, svo tad kemur naestum nidur á tad sama, nema hann er allan daginn eins og ég. Eins hef eg saett mig vid skort og léleg gaedi upplýsinga, jafnt íverkefninu mínu sem og alls stadar annars stadar hér í Ekvador. Tad er hinsvegar enntá frekar erfitt ad eiga vid erfidu krakkana sem vilja ekkert med mighafa, halda tvi fram ad ég kunni og geti ekki neitt og yrda varla á mig. Í teim tilvikum er tungumálid adalhindrunin. Nú er ég samt búin ad skrá mig í spaenskuskóla og byrja í naestu viku, tvisvar í viku, tridjudaga og fimmtudaga.Tá vonandi verd ég enntá fljótari ad laera. Vide rum líka byrjud í salsatímum einu sinni í viku, á midvikudogum. Tad er rosa gaman! Svo tad er nóg ad gera, og um helgar ferdumst vid.   />

Forum adsjá Black Swan fyrir nokkrum vikum. Eg veit eiginlega ekki alveg hvad merfannst um hana. Jú, Natalie Portman var mjog gód, en ég var ekkert spent yfirsogutraedinum. Vid Sonja og Tim forum saman og vid vorum eiginlega oll ad skítaá okkar af hraedslu á tímabili. En eftirá hlógum eins og vitleysingar ad tessuollu saman. />

Laugardaginn26. Febrúar forum vid Sonja, Tim, Simon og Fabian til Mindo. Vid hittumstsnemma um morguninn á rútustodinni en eins óheppilegt og tad var kom Fabian 3mínútum eftir ad rútan fór svo vid turftum ad bída í klukkutíma eftir naestu. Entad var allt í lagi. Mindo er mjog lítill baer, liggur mun laegra en Quito og ísvokolludum thokuskogi. Vedrid tar var dasamlegt, mun hlýrra en hér í Quito ogsól. Vid komum um hádegisbil og byrjudum á tví ad fara á hostelid sem Fabianhafdi gist á ádur. Tad var reyndar alveg dágódan spol út úr torpinu. Forum svoog fengum okkur ad borda á Reggiebar. Oll pontudum vid fisk og alveg var taddaemigert ad vid fengum hann med rodi og beinum og ollu. Jaeja eftir ad hafadundad okkur vid ad borda fengum vid far med pallbíl upp haedina inn í skóginntar sem vid fórum í svokallad Canopy, t.e. nokkurs konar aparólur. Stálvírar hafa verid strengdir tversog kruss yfir skogivaxinn dal. Madur er klaeddur í svona klifurbelti, hengdurupp á vírinn og svo rennur madur á ógnarhrada eftir vírnum. Útsýnid yfirskóginn er magnad, en tetta er svona tropical skógur – minnti mig óneitanlega áNýja Sjáland. Lobbudum svo til baka í torpid, tad var ekki svo langt. Fórumtá í súkkuladiframleidsluna í baenum. Hún er bara lítil, fjolskyldurekin. Eigandinnsagdi okkur sogu fyrirtaekisins, fraeddi okkur um sogu kakósins og súkkuladisinsog fór svo med okkur í túr  um húsid og gardinn, en tau raekta líka ýmislegt og brugga bjór á takinu. Vid fengum ad smakka kakó allt frá kakóávextinum, sem er virkilega ljúffengur, tilsúkkuladis; hraar kakobaunir, ristadar kakobaunir og sukkuladi sem innihelt mismikid magn kakós. Eftir túrinn gaeddum vid okkur a súkkuladikoku og heitu súkkuladi. Eftirá hittum vid Liis, Tuve og tvaer adrar stelpur sem voru lika staddar í Mindo, fórum med teim og fengum okkur ad borda. Splittudumst aftur, forum a hostelid í sturtu og svoleidis ádur en vid hittum stelpurnar aftur á djúsbar. Tar var bodid upp a orugglega 15 mismunandi ávaxtasafa (og bjor reyndar lika). En tarna satum vid úti, á barstólum sem voru reyndar rólur, og dtukkum tropical ávaxtasafa. Í Mindo er mun hlýrra og um leid mun meiri raki en herna í Quito, svo tad var bara notalegt ad sitja úti svona ad kvoldi til. Eftir djúsinn fórum vid Fabian og Sonja á diskotek baejarins. Donsudum tar eins og vid aettum lifid ad leysa med tveimur ekvadorum og gjorsamlega attum dansgolfid. Tad var ad vísu ekkert svo margt fólk tarna, en vid skemmtum okkur mjog vel. Vid vorum ekki svo lengi á diskotekinu tvi kl 6 á sunnudagsmorgninum fórum vid í fuglaskodun. Aldrei hefdi mer dottid í hug ad ég myndi fara í fuglaskodun, en hvad um tad. Vid orkudum um skoginn í fylgd fuglaskodara sem var alveg ótrulega flinkur ad koma auga á fugla naer sem fjaer. Sáum marga mismunandi fugla og tad var notalegt ad rolta um skoginn svona snemma morguns. komum aftur á hostelid um half ellefu og bordudum ta ljuffengan morgunmat. Eftir morgunmat spiludum vid Tim blak og fótbolta í gardi hostelsins á medan Sonja og Fabian lágu í leti í hengirúmum. Eftir hádegid roltum vid enn einu sinni af stad upp haedina í skóginn. Í tetta sinn stefndum vid á ánna og fossinn sem er tarna uppfrá. Fengum reyndar far med pallbíl utb hálfa leid. Til ad komast nidur ad fossinum tarf madur ad labba i gegnum skoginn. Okkur brá heldur betur í brún tegar vid maettum snák á midjum stígnum. En hann var fljotur ad horfa. Á leidinni er einnig Tarzan reipi sem serstaklega gaman var ad sveifla sér í. Nidur vid ánna er búid ad gera tvaer setlaugar, 9m haan stokkpall og sma rennibraut sem liggur út í ánna. Vid Sonja vorum ekki alveg á tví ad stokka tessa 9 metra en ég dembdi mer í rennibrautina. Hún virkadi meinlaus en ég fór ekkert smá hratt , falug einhverja  metra og skall í vatninu á hlid. Ég fékk mikinn skell á vinstra eyrad en ádur en ég gat hugsad um tad mátti ég hafa mig alla vid ad ná taki á reipinu sem ég gat togad mig eftir til ad komast aftur á land. Tegar ég komast á land hristi ég vanid úr eyranu en trátt fyrir tad heyrdi ég nánast ekki neitt nema í sjálfri mer. Sársaukinn var líka ansi mikill svo ég tók tví bara rólega og fylgdist med strakunum stokkva í ánna. Eftir nokkra stund var mer farid ad lida adeins betur og ákvad ad fara adra ferd í rennibrautinni. Tad var virkilega slaem hugmynd. Í tetta sinn missti eg jafnvaegid um stund og var óglatt af sársauka. Tar ad auki var ordid skyjad og vid mattum drifa okkur aftur í baeinn svo vid misstum ekki af rútunni. Fabian og Simon fóru reyndar adra leid til baka en vid Tim og Sonja, teir klifrudu yfir lokud hlid og fleira í teim dúr en vid hittumst á midri leid og tar var okkur bodidfar í baeinn, sem var gott tvi vid vorum alveg á sídustu stundu. Nádum í dótid okkar á hostelid og drifum okkur svo ad fá okkur ad borda. Pontudum í hvelli og bádum tjoninn vinsamlegast um ad vera eins snoggan og hann mogulega gaeti tvi vid turftum ad ná rutunni eftir 50 mínútur. Vid hamudum i okkur matinn og hlupum í rútuna, vorum rétt sest nidur tegar bílstjórinn kveikti á henni. Rétt á eftir okkur kom svo tjonninn okkar af matsolustadnum og settist fyrir aftan okkur. Leidin aftur til Quito var helvíti. Sásaukinn í eyranu var óbaerilegur og alla leidina lak vatn úr eyranu. Ég skil ekki hvernig svona mikid vatn komst fyrir tarna inni. Frá Mindo til Quito haekkudum vid líka um amk nokkur hundrud metra svo hljodhimnan var alltaf ad poppa. Tegar ég loksins komst heim var ég svo treytt og leid svo illa ad ég gat varla talad vid fjolskylduna  og fór beint ad sofa.

Á mánudeginum leist mér aldeilis ekki áblikuna vardandi eyrad svo ég fór til laeknisins í verkefninu minu. Ég var nú ansi ánaegd med mig ad geta útskýrt fyrir henni á spaensku tad sen hafdi gerst. Ég turfti reyndar líka ad sýni ansi magnada leiktilburdi til tess ad hún skildi mig almennilega. En hún leit í eyrad og komst ad teirri nidurstodu ad ég vaeri med sýkingu og gaf mér sýklalyf og verkjalyf. Ég var reyndar ekki alveg sammála tessari greiningu en tók lyfin mín samviskusamlega út vikuna. Á fimmtudeginum voru  lyfin ekki farin ad virka neiitt og ég heyrdi jafnilla og ádur. Svo ég ákvad ad fara aftur til laeknisins tar sem ég var nú ad fara ad fljuga til Galápagos eyja daginn eftir og tangad fer madur helst ekki án tess ad snorkla. Laeknirinn kíkti aftur í eyrad á mér og sagdi tá ad ég vaeri víst ekki med sýkingu en henni sýndist ég vera med gat á hljódhimnunni. Frábaert! Svo ég fór med Xeme, stelpu af VASE skrifstofunni til hals-, nef- og eyrnalaeknis. Hann kíkti í eyrad og sagdi bara nei nei, allt í gódu, engin sýking, ekkert gat og ekki neitt. Hann skrifadi upp á nefsprey fyrir mig og  sídan tá hef ég verid med stodugt nefrennsli og fáránlegt magn hors, ég skil ekki hvar tetta allt kemst fyrir.

Framhald von brádar...

----------------------------------------------------------

Alright, so continueing from where I left you last time.. The first few weeks I had a pretty hard time in my project. Lack of communication and information, not being able to speak the language and so on. But now everything is better and Im actually able to have basic conversation with the kids and give them orders Now all the other international volunteers have left but we got a national volunteer instead, hes ok. So now the language is the main problem. But i have started taking spanish classes two times a week now, tuesdays and thursdays, so hopefully it will get better soon. Also we have salsa classes on wednesdays, so im pretty busy. And on the weekends we travel a lot. Which is very nice.

So on the weekend march 26.-27., Sonja, Tim, Simon, Fabian and I went to Mindo. It is a small town placed in the "fog forest". Its really warm and humid, which is a nice change from the freezing cold here in Quito. We got to Mindo around noon on saturday and straigth after having lunch we went up the hill into the forest to do Canopy. Canopy is like a swing on steel wires, streched back and forth over the forest. Its pretty cool. After the canopy we went to the chocolate factory in town. It is really small, family owned, and in addition to making chocolate they also grow all kinds of stuff in the garden and brew bear on the rooftop. There we got to taste the cacao fruit, which is really tasty! After having a really nice brownie and hot chocolate we went and met a few other girls who were in Mindo as well. We had dinner and afterwards went for a juice in an outside bar. The bar offered various fruit juices (as well as beer) and so we sat there on swings drinking juice until around midnight, then Fabian, Sonja and I went to the town`s discotek. There we danced with a couple of ecuadorians and literally owned the dancefloor. It was a lot of fun. We didnt stay long though because we had to wake up at 5.50 the morning after to go bird watching at 6am. 

So on sunday we started the day with a 3-hour bird watching tour. I never thought I would go bird watching but it was really nice. We saw some really pretty birds and it was just so nice to walk through the forest so early in the morning. Afterwards we had some really nice breakfast at the hostel. In the afternoon we got a ride with a pickup, up the hill to the river and waterfalls. Its really nice up there, they have made two small pools as well as a 9m high jumping platform and a little slide, about 6m high. I didnt go for the jumping but I went on the slide. I better hadnt because I landed in the water on my left side and my ear hurt so bad and I couldnt hear anything except myself. So I just took it easy for a while. Then It was a bit better so I thought Id go again. What a fool. Then of course it only hurt much more. I actually lost my balance for a short while and felt like vomiting because it hurt so much. Shortly after we had to go back into town to catch our bus back to Quito. First we had to eat something though. It was close, we had just sat down in our seats on the bus when they started the engine. On the way back my ear hurt so so bad, especially because we were driving up in higher altitude and water ran out of it the whole way. When i got home i was so tired and felt so bad that i couldnt even talk to the family and went straight to bed.

On monday I went to the doctor in my project. She told me i had infection and gave me some antibiotics and painkillers. On thursday the medicine hadnt done anything so I went back to her, also because I was going to the Galapagos the day after and wanted to be sure that everything was ok. Then she told me that i didnt have infection but she thought that she saw a hole on my eardrum. Great! So i went to a specialist who had a look and then told me, no everything is fine! He gave me some medicine, like a nose spray and since then Ive had runny nose and so much bugger! I really dont understan where it all comes from..

well, to be continued with the galapagos asap.. 

Ordlaus

Já, jaeja, kannski kominn tíminn á nýja faerslu.

Sídust tvaer vikur er ég bara búin ad vera ad vinna í La Marín. Tad er ágaett, og hefur gengid bara ágaetlega. Henrike er alltaf tarna á morgnana og Patrick hefur komid og verid med mér seinni partinn. Susanna, yfirmadurinn, hefur líka látid sjá sig annad slagid. Á fostudaginn fyrir rúmri vku héldum vid kvedjuveislu fyrir Juan sem er farinn aftur til Austurríkis. Tad var rosa flott veisla, tad komu margir krakkar og jafnvel mommur, vid fórum í leiki og bordudum týskar pyslurr, týskt braud og kokur. Eg hafdi bakad súkkuladitertu kvoldid ádur, ekki frá grunni samt, bara svona úr pakka, engn Betty Crocker samt. Einhvernveginn fyrirfórst ollum teim sem voru vidstaddir baksturinn, t.e. baedi Fabian pabba og Marítu heimilishjálp, ad segja mér ad maelikannan sem ég notadi til ad brjóta eggin í og maela mjólkina aetti heima í hundamatnum. Svo tegar Josue kom dó hann náttúrlega naestm tví úr hlátri. En hvad um tad, tad vard engum meint af.

Tá helgi, t.e. 11. til 13. febrúar fórum vid Sonja, Tim og Simon á strondina. Tókum rútu strax á fostudagskvoldinu, eftir ad hafa bordad "heima" hjá Tim , en hann býr í verkefninu sínu. Rútustodin var hálfdodgy, eins og stór bílskúr í einhverri hlidargotu. En vid komumst allavega lifandi á strondina. Ferdin tók um 6 tima. Tad var engin smá munur á loftslaginu hérna í Quito í 3000 m.y.s. og á strondinni! Dásamlegur lofthiti en líka enginn smá raki. Vid komum til Atacames um kl 5 á laugardagsmorgun og ákvádum tá ad fara beint á naestu strond sem heitir Súa. Fararskjótinn var mototaxi eda nokkurskonar tuk-tuk, t.e. mótorhjól med yfirbyggingu og bekkjum til ad ferja fartega. Gaman ad tví. Aksturinn til súa tók um 10 mín. Tegar tangad var komid var allt lokad en bílstjórinn hjálpadi okkur ad vekja allt torpid med flauti svo á endanum var opnad fyrir okkur á hosteli. Tad leit alveg tokkalega út svona í myrkrinu. Hofdum fallegt útsýni yfir strondina og hafid frá einkasvolunum okkar (vid vorum einu gestirnir) svo vid horfdum á sólarupprisuna, fórum svo og roltum strandlengjuna, fengum okkur morgunmat og roltum um torpid sem taldi u.t.b. 5 gotur. Eftir hádegid flatmogudum vid svo á strondinni. Vid vorum heppin med vedur tennan daginn. Vid plontudum okkur á fínum stad vid enda strandarinnar, tar voru bara vid og nokkrir krakkar ad leika sér, tvílíkt naes. Seinna var okkur sagt ad vid aettum ad halda okkur frá tessum enda strandarinnar tví hann vaeri haettulegur. Baedi vegna klettanna sem tegdu sig út í sjóinn og svo vaeri haetta á ránum tar. Enda kom tad á daginn ad ég dembdi mér í sjóinn, var rifin upp af oldu sem svo slengdi mér á stein svo blaeddi úr bádum fótleggjum. Ég mátti fara á hostelid til ad trifa sárin en tá var ekkert vatn. Frábaert. Svo ég fór í apótekid til ad kaupa sótthreinsandi, grisjur, plástra og vatn til ad hreinsa sárin. Tegar ég kom svo aftur á strondina voru krakkarnir tilbúnir ad fara heim á hostelid. Tá var taskan mín horfin med myndavélinni minni. Ég var tó ekki alveg vis hvort ég hafdi tekid tosuna á hostelid eda ekki og Sonja sagdi tad ómogulegt ad enhverj hafdi tekid hana tví hún hafdi setid allan tímann á handklaedunum okkar. Svo vid fórum enn eina ferdina á hostelid en ekki var taskan tar. Ég var ekki alveg tilbúin til ad saetta mig vid tad ad myndavelin vaeri horfin, svo ég fór aftur á strondina til ad leita. Tar hitti ég strák sem vinnur á hostelinu sem var ekki tilbúid til ad opna fyrir okkur kl 5 um morguninn, og vid spjolludum saman. Ég sagì honum ad ég vaeri ad leita ad toskunni minni og hann hjálpadi mér ad leita, en hún var hvergi sjáanleg svo vid roltum til baka. Tá var tar madur sem hafdi verid tarna med fjolskyldunni sinni allan tímann, hann sagdi mér ad einhver strákur hafdi komid og tekid toskuna mína, hlaupid ad enda strandarinnar, hent henni frá sér og hlaupid svo í sjóinn. Svo vid vinurinn fórum aftur ad leita í rjódrinu bak vid hostelid hans. Hann fór svo og nádi í fleira fólk til ad hjálpa okkur. Eftir um hálftíma leit sem engan árangur bar hafì ég nánast gefist upp og saett mig vid ad myndavélin vaeri farin. En viti menn, fann tá ekki einn stráklingurinn toskuna med myndavelinni í, undir steyptum troppum. Tvílík heppni. Svo ég tók gledi mína á ný. Vid turftum tó ad bída ad tví er virtist endalaust eftir vatni til ad sturta okkur ádur en vid faerum til Atacames til ad kaupa mida í rútuna heim daginn eftir. Atacames er ekkert sérstakur baer, frekar subbulegur eiginlega. Súa er mun betri, miklu miklu minni og allir svo vinalegir, vid vorum einu útlendingarnir í baeum og allir voru farir ad tekkja okkur. Morgum var líka umhugad um hvad hafdi komid fyrir mig, en ég klaeddist pilsi og miklar hvítar umbúdirnar fóru ekki framhjá neinum. Um kvoldid fórum vid út, aetludum sko ad roka dammid í Súa tar sem Tim átti afmaeli á sunnudeginum. Djammid í Súa er kannski ekki alveg tad trylltasta sem vid hofum upplifad, en tad var ágaett. Medfram strondinni standa um 10 kofabarir med hengirúmum, rólum og svoleidis kósíheitum. Eftir ad hafa rolt strandgotuna fram og til baka í leit ad kvoldmat endudum vid á ad borda á hostelinu okkar. Eftir matinn roltum vid yfir gotuna í einn kofann og hofdum tad nádugt í hengirúmum sotrandi bjór til midnaettis en tá var djammid búid. Á snnudeginum var leidinlegt vedur svo vid fórum bara til Atacames um hádegisbil og vordum eftirmiddeginum tar, bordudum á strondinni, og tókum svo rútuna til baka til Quito kl 16.
Mikid var svo gott ad turfa ekki ad sofa í ullarnaerfotum undir náttfotunum, tvennum ullarsokkum, flíspeysu og med vettlinga undir tykku ullarteppi og saeng! En tad er svo kallt hérna í Quito tessar vikurnar og sérstaklega á nóttunni tví í húsunum er enginn hiti. Svo rignir út í eitt.
Um naestu helgi aetlum vid ad fara til Mindo, ég er ekki alveg viss hvernig vedrid er tar en tar naestu helgi forum vid til Galápagos í 5 daga, tar aetti vedrid ad vera tokkalegt. Tad er allavega eins gott! Ég hlakka mikid til ad fara tangad! Vid  fljúgum frá Quito til Galápagos og ferdumst svo um 5 eyjar á bát. Vid verdum bara 4 í bátnum, eda kannski einhver random 5. manneskja, svo tetta verdur eiginlega okkar einka skemmtiferdabátssnekkja (samt orugglega bara einhver dallur). En vid ferdmst á milli eyja á nóttunni og eydum dogunum á eyjunum. Forum í skodunarferdir á morgnana og hofum eftirmiddagana fría til ad snorkla, liggja á strondinni eda gera tad sem okkur langar til.

Tessa helgi vorum vid bara hérna í Quito. Á fostudaginn k´ktum vid á naeturlífid. Tad var gaman, donsudum heilmikid. Sáum ad tad er mjooog mikid af gringos (hvítum útlendingum) í baenum. Eyddum svo helginni bara hérna í borginni, roltm um gamla baeinn, horfdum á vídjó og hofdum tad kósí

Jaeja segjum tetta gott í bili, tangad til naest, chao

p.s. alltaf gaman ad fá komment

-------------------------------------------------------------------

right, a time for a new blog. Im sorry the last one wasnt in english but ill translate the basics right now.
So ive started work. The first days i was working in two places but then I was told I was supposed to work in the third place and not the other two. So now Im working in a place called La Marín. Its in the historic center of the town in a pretty dodgy area. There is another girl woring there in the mornings and there where two boys working there as well but one of them already left and the other one is just about to. The boss is sometimes there, but for the last few weeks only on tuesdays and thursdays. So im not sure how it will be but im just going with the flow and will see how it goes. La Marín is a place where children can come to get help wth homework or just to play. Their parents work on the streets selling food, little sweets or something like that.

Two weeks ago we went to a place called Baños. It was really nice, we hired bikes and biked along the road passed many beautiful waterfalls - see photos on Facebook We also went to the baths which the town is famous for. They are geothermal hot baths, but the town sits under an active volcano.

The weekend after we went to the beach. We went to a beach called Súa, it was sooo nice! súa is just a small village, about 10 mins drive from the beachtown Atacames. We arrived in súa at around 5 in the morning on saturday, got a room in a hostel and watched the sunrise from the balcony. I managed to hurt myself on rocks in the ocean so I had to go back to the hostel, but there was no water, so we couldnt shower for the whole afternoon. When I got back to the beach my bag with my camera was gone. I looked for it for ages and there were some really nice people helping me as well. I had almost given up when this kid found it under some stairs, with my camera and everything, it was unbelievable. So lucky! And so happy In the evening we had some dinner and then went to one of the huts along the beach, there we lay in hamocks and had some beers. Very nice. It was hard to go back to Quito on Sunday, the weather on the beach was just so much better, well the warmth anyway. Here its so cold and it rains so much!

This weekend we just stayed in Quito. On Friday we went out dancing, it was a lot of fun Then on Saturday and Sunday just had a good time around the city, went to the historic center, watched movies and relaxed.

Next weekend we want to go to a place called Mindo and then the weekend after we are going to the Galápagos! Im so excited! We will be there for 5 days. We fly from Quito and then travel with a boat around 5 islands. We sail during the night and spend the days on the islands. In the mornings we go on guided tours around the islands and in the afternoon we are free to do what we want, go snorkeling, tan on the beach or whatever.

Anyways, I think thats enough for now, until next time, chao

p.s its always nice to get comments

Jaeja, nú er heldur betur langt um lidid sídan sídast og ég búin ad gera ýmislegt.

Tridjudaginn 25. janúar fórum vid í skipulagda ferd um gamla baeinn med Xeme, stelpu frá VASE, sjálfbodalidasamtokunum hérna. Tókum straeto inn í gamla baeinn, alla leid á endastodina La Marín, sem er víst stórhaettulegur stadur, eda svo ad segja. Skodudum reyndar megnid af somu stodunum og ég skodadi med Fabian hóstpabba fyrstu helgina mína hérna, en tad var bara gaman ad sjá stadina aftur og í dagsljósi. Skodudum Plaza Grande, Plaza de San Fransisco, eldgamla katólska kirkju, en tad er mjog mikid af teim hérna. Taer eru engu líkar, alveg stórfenglegar! Tókum svo straetó ad Basilíkunni, tad er onnur ótrulega falleg, risastór kirkja. Tar er haegt ad fara alveg upp í topp í tveimur turnum, sem og vid gerdum ad sjálfsogdu. Stigarnir upp eru teir brottustu sem ég hef klifid en útsýnid úr turnunum var vel tess virdi! Sem og ad fá ad hringja kirkjuklukkunum Eftir langan dag fórum vid og fengum okkur ad borda kínamat. Tetta var í fyrsta skipti á aevinni sem ég fór á kínverskan matsolustad. Veit ekki alveg hvort ég eigi ad mida vid tennan stad í framtídinni, hann hét ekkert og maturinn var víst ekki alveg í toppgaedum, en hann var ódýr og skamtarnir stórir svo vid vorum sátt.

Seinni vikuna af spaenskutímum gerdum vid ekki margt merkilegt, fórum jú tarna í gamla baeinn, adra daga fórum vid og fengum okkur ad borda, fórum og sloppudum ad ed spiludum fótbolta í almenningsgardi, fórum og fengum ekvadorsk skilríki og svona hitt og tetta. Spaenskutímarnir gengu svona tokkalega, ekki betur en svo. Farid var yfir mikid efni á tveimur vikum, nútíd, tátíd, framtíd, bodhátt, táframtíd, táskildagatíd og hvad tetta heitir á íslensku. Í sídasta tímanum var sagnapróf; 10 sagnir, 9 myndir teirra, samtals 90 ord. Ég gat 28 rétt. Flott Silja.

Laugardaginn 29. janúar var onnur skipulogd ferd á vegum VASE, ad tessu sinni til Otavalo, baejar nordur af Quito. Tad var gott ad komast út úr borginni, ferdast um í rútu og sjá landslagid. Logdum af stad frá Rio Coca station kl 8.30 en Otavalo er í um 2 tíma fjarlaegd held ég. Á leidinni stoppudum vid í litlu bakaríi sem er víst fraekt fyrir mjog gott braud - vid vorum ekki alveg sammála, "braudid" var hart eins og smákokur og engan veginn bragdgott. En hvad um tad, vid stoppudum líka á útsýnisstad eins og alvoru ferdamonnum saemir. Á laugardogum í Otavalo er risastór markadur, baerinn er ekki stór en markadurinn tekur stóran hluta hans. Tar kennir ýmissa grasa, tar er allt morandi í ekvadorískum gamlingjum í tjódbúningum ad selja allan fjandann; peysur, poncho, buzur, húfur, hengirúm, teppi, allskona handunnar vorur, vinabond, skartgripi, mat og fleira. Vid Sonja roltum saman um markadinn og keyptum okkur sitthvora peysuna. Vid eyddum um 2 tímum á markadinum og heldum svo ferdinni áfram upp ad fossi sem ég man tví midur ekki hvad heitir. Hann var rosa fallegur og allt tad og vid skelltum okkur í sundfotin og dembdum okkur út í ánna og undir fossinn. Tad var hressandi. Frá fossinum fórum vid upp ad Laguna de Cuicocha, tad er stoduvatn í eldfjallagíg. Tad var frekar magnad. Brundum svo í baeinn og komum seint heim.

Sunnudagurinn var frekar sérstakur. Fór med hóstpabba og mommu hans ad heimsaekja nunnur. Tad var nokkud áhugavert, hann er gudfadir nunnunnar sem vid vorum ad heimsaekja. Fórum svo og bordudum á Hilton hótelinu. Tad var frekar fancy en tad var gott ad fá salat. Hérna fae ég súpu, hrísgrjón, kartoflur og banana á hverjum degi. Enda blaes ég út (ekki alveg, en samt). Eftir matinn dreif ég mig ad hitta Hannes, Sonju og Liz, en hóstmamma Hannesar hafdi gefid okkur bodsmida á balletsýningu; Don kíkóta. Tad var heldur betur áhugavert. Ekkert okkar hafdi farid ad sjá ballet sýningu ádur nema Sonja sem aefdi ballet í morg ár, en vid vissum tó ad allt vaeri mjog formlegt á svona sýningum. Eda svoleidis er tad allavega í Evrópu. Ad fara í bíó á islandi er mjog formlegt midad vid balletsýninguna hérna. Fólk var japlandi á snakki, born hlaupandi um, skvaldur um allan sal og fólk labbadi út í hléi og jafnvel fyrr. En sýningin var allt í lagi held ég. Mér fannst allavega gaman

Á mánudaginn í sídustu viku fór ég med Ginu, sem er yfir VASE, Simon og Sonju á hátíd í gamla baeinum en sjálfbodaverkefni mitt og Simonar var ad halda upp á dánardag Don Bosco, mannsins sem setti verkefnid á stofn fyrir einhverjum morgum árum sídan. Tad var ótrúlega gaman ad sjá krakkana syngja, dansa og leika listir sýnar. Vid hittum líka Fabian, týskan strák sem vinnur í verkefninu, yfirmennina og fleira fólk á hátídinni. Eftir hátídina var okkur Simon og Sonju svo bodid ad koma og borda med fólkinu, tad var afar rausnarlegt af teim. Yfir matnum bad yfirprestuinn okkur Simon ad kynna okkur fyrir fólkinu, á spaensku ad sjálfsogdu. Tad gekk, svo ekki se meira sagt. Á tridjudaginn var svo fyrsti dagurinn minn í verkefninu. Fyrstu dagana var ég á tveimur stodum; fyrir hádegi á stad sem heitir Mi Caleta. Tar búa um 10-15 strákar en tangad koma líka onnur born til ad fá hjálp vid heimanám. Vid fórum svo og bordudum hádegismat í skólanum sem heitir U.E.S.P.A. (veit ekki fyrir hvad tad stendur) en tar var ég eftir hádegi og hjálpadi til med 2. bekk. Fabian vinnur nákvaemlega eins, í Mi caleta á morgnana og í skólanum eftir hádegi, nema med 3. bekk. Hann talar fullkomna spaensku og hjálpadi mér mjog mikid. Svona vann ég tridjudag, midvikudag og fimmtudag. Tvo af tessum dogum maetti kennarinn ekki og tann tridja var hún mjog sein. Fyrsta daginn vorum vid Fabian tvo med 2. bekk. Tad var ógnvekjandi. Snaelduvitlaus sjo ára born babblandi eitthvad sem ég skildi ekkert í! Ég var skíthraedd. Annar dagurinn var mun betri, tann taginn lét kennarinn sjá sig. Tridji dagurinn var líka fínn, ad vísu kom kennarinn ekki en kennari 3. bekkjar hljóp í skardid og Fabian var einn med 3. bekk. Mér var farid ad lítast mjog vel á tetta allt saman á fostudeginum, en tá kom yfirmadurinn og tilkynnti mér ad ég aetti ad vinna annars stadar, á stad sem heitir La Marín og er einmitt vid straetóstoppistodina La Marín. Tar verd ég allan daginn en fer og borda hádegismat í skólanum med hinum. La Marín er ágaetis verkefni. Tad er stadur tar sem krakkar geta komid til ad fá adstod vid heimanám eda bara til ad leika sér. Í verkefninu vinna tveir týskir strákar, annar er búinn ad ver hérna í ár og hinn í einhverja 5-6 mánudi en tetta er sídasta vikan teirra beggja. Tarna vinnur líka týsk stelpa en hún er tarna bara á morgnana, og eftir hádegid í skólanum. Yfirmadurinn yfir tessum ákvedna stad er einungis á stadnum tvo daga vikunnar, tridjudaga og fimmtudaga, en hina dagana er hún úti á gotunum ad tala vid fjolskyldur ad mér skilst. Svo ég veit ekki hvad verdur í naestu viku tegar strákarnir verda farnir og ég ein eftir. Ég á erfitt med ad hafa almennileg samskipti vid krakkana á spaensku og ég veit ekki hvort tad sé óhaett ad ég sé ein tarna á tessum stad, en ég aetla ad tala vid yfirmennina sem fyrst og sjá hvad teir segja.

Um helgina fórum vid Sonja, Liis, Simon, Tim og Felix til Baños. Tad er baer í um 3-4 klst fjarlaegd sudur af Quito. Vid tókum rútuna strax eftir vinnu hjá mér á fostudaginn, en ég vinn lengur en flestir hnir sjálfbodalidarnir. Eg vinn 8 tíma á dag, frá 9-17 en flestir hinir vinna skemur, margir í 5-6 tíma á dag. Ferdalagid var ansi strangt. Ég tók straetóinn frá La Marín til Ríó Coca, tad eru um 45min, tók svo straetó heim frá Río Coca, tad eru um 10 mín. Hljóp heim, greip toskuna mína, kvaddi fólkid og hljóp út í straetó aftur, til Ríó Coca. Tar hitti ég Sonju og vid tókum straetó frá á stod sem heitir La "Y". Tar hittum vid restina af fólkinu og tókum straetó í um klukkutíma á rútustodina. Tar tókum vid rútu til Baños sem tekur um 3 og hálfan tíma á gódum degi. Í fyrstu virtist sem engin saeti vaeru eftir í rútunni en tá kom í ljós ad fólk sem hafdi misst af fyrri rútunni hafdi tekid saetin okkar og tau voru ekki tilbúin ad faera sig. En allt fór vel ad lokum og vid fengum saeti.Tad var meira ad segja sýnd bíómynd á leidinni í 14" sjónvarpinu sem var stadsett fremst í rútunni, tetta var bara eins og kvimyndahús á hjólum og vid sátum á aftasta bekk. Tegar vid komum til Baños um midnaetti hofdum vid ekki bókad neitt og hofdum ekki hugmynd um hvar hostelid sem vid hofdum hugsad okkur ad gist á var stadsett í baenum. Tar sem vid roltum áleidis og bidum eftir ad leigubíll keyrdi framhjá stoppadi ad ég hélt logreglubíll og afar vingjarnlegur madur baud okkur far pallbílnum sínum fyrir einn dollara, vid tádum tad og komumst lifandi á hostelid. Hostelid var aedi! Taegileg rúm og gód, heit, vatnsmikil sturta. Á laugardeginum leigdum vid hjól og hjóludum um 25km eftir veginum út úr baenum og framhjá gommu af fossum. Leidin er í heild 60km en einn úr hópnum var veikur svo vid urdum ad stoppa. Sídasta stopp var stór foss sem heitir Pailon del Diablo. Hann var ansi magnadur. Fengum svo far med pallbíl til baka til Baños. Um kvoldid fengum vid okkur ad borda og fórum svo í bodin sem baerinn er tektur fyrir. Fyrir mér var tetta eins og hver onnur sundlaug, nema tvaer laugarnar voru tómar og ein full af heitu vatni og fólki. En tad var notalegt ad slappa af eftir afrek dagsins. Fórum svo á bar og fengum okkur drykk en vorum of treytt til ad fara ad dansa eda djamma mikid. Í gaer roltum vid svo um baeinn, skodudum kirkjuna og markadinn, bordudum og tókum svo rútuna til baka til Quito. Ferdin til baka alla leid heim tók 6 tíma og ég var ansi treytt tegar ég komst heim í rúmid mitt.

Annars gengur allt vel med fjolskylduna og vinina og mér lýst alltaf betur og betur á naestu sex mánudi.

Ég reyndi ad setja inn myndir á Facebook en tad gekk eitthvad brosulega svo ég verd ad gera tad seinna, sem fyrst samt. Eins verd ég ad týda tessa faerslu yfir á ensku seinna tvi klukkan er ordin ansi margt og ég tarf ad fara ad koma mer heim.

Tangad til naest, chao!

Heil og sael oll, tessi vika er buin ad vera ansi vidburdarik og skemmtileg. Nú tek ég straetó um alla borg eins og ekkert sé, eda svona naestum. Spaensku timarnir ganga ágaetlega, vid erum samt bara ad laera malfraedi, tídir sagna og svoleidis svo ég tarf eiginlega bara ad leggjast sjalf yfir ordafordann. Ég get allavega átt einfaldar samraedur vid fólk. Fjolskyldan er alveg indisleg, minna mig alltaf annad slagid á ad ég sé nú hluti af fjolskyldunni og ad tetta sé núna heimilid mitt. Og strákarnir strída mér ekkert minna en Eytor og Davíd

Spaenskutímarnir voru frá 9 til 12 tessa vikuna og verda eins tessa naestu viku, svo byrjum vid ad vinna í verkefnunum okkar á mánudaginn eftir viku. Vid vorum mjog dugleg tessa vikuna ad skoda hit og tetta eftir spaenskutimana. Á tridjudaginn forum vid nokkur; ég, Sonja, Tim, Simon, Hannes og Konstantin upp á haed hérna í borginni sem heitir El Panecillo (litli braudbitinn). Uppi á haedinni er stytt af engli eda meyju, La Virgen de Quito. Útsýnid tadan yfir borgina er magnad alveg hreint (Endilega kíkid á myndir á facebook). Tadan sést hvad borgin er í raun risastór! Frá haedinni sést líka sydri partir borgarinnar sem er ekkert minni og nyrdri parturinn. Vid tókum straetó eins nalaegt haedinni og vid gatum og tadan leigubil upp á topp tví tad er víst mjog haettulegt ad ganga upp vegna tjófa og raeninga. Straetóinn á leidinni til baka var svoleidis pakkfullur – vid vorum eins og sardínur í dós! Tegar vid stigum út úr honum áttudum vid okkur á tví ad skorid hafdi verid á toskurnar okkar Hannesar. Semer hálfótrúlegt tví allavega ég hélt tettingsfast um toskuna mína og hafdi jakkann minn yfir henni, samt nádu taer (tad voru bara litlar konur í krinum mig) ad skera toskuna á tveimur sodum. Sem betur fer nádu taer engu, tví taer hefdu turft ad róta í toskunni til ad finna myndavelina mina, veskid og simann, en tetta var frekar ótaegi legt, og ég mátti kaupa mér nýja tosku.

Á fimmtudaginn fórum vid Sonja, Tim, Simon, Hannes og Liz upp ad midbaug. Tad er í ca klukkutíma rútuferd nordur frá borginni. Tad var svolítid toff, algjort túrista stadur samt, og tetta er ekki einu sinni alvoru midbaugur, hann er ca 250 metrum frá, en tad tarf enginn ad vita tad Set myndir af tví brádlega inn á Facebook. Málid er ad netid er svo haegt hérna ad tad tekur svo langan tíma ad setja inn myndir og svoleidis og fyrst ad ég tarf alltaf ad fá ad nota tolvur annarra fjolskyldumedlima, tá hef ég ekki sett inn mikid af myndum.

Á fostudaginn fór skólastjórinn spaenskuskólans med okkur í smá sight seeing túr um borgina. Skodudum safn, bara ad utan tó, hehe, lobbudum svo inn í gamla baeinn, skodudum kirkjur og Plaza Grande, tar sem forsetinn byr, forum svo og sáum Ekvadoríska tjóddansa. Tad var alveg rosalega gaman. Tónlisin er svo skemmtileg, panflautur standa alltaf fyrir sínu, dansarnir fallegir og búningarnir svo litríkir. Eftir sýninguna forum vid og bordudum á mjog fínum veitingastad. Fyrst sátum vid uppi á verondinni og hofdum tá útsýni yfir borgina og upp á El Panecillo en tegar tad byrjadi ad rigna faerdum vid okkur inn. Á stadnum var lifandi tónlist og vid skemmtum okkur vel, gerdum nokkrar bylgjur og sungum med slogurunum sem hljómsveitin spiladi. Eftir matinn fór madurinn med okkur nidur á La Ronda og svo fórum vid á La Mariscal sem er einnig tekt sem Gringolandia eda útlendingaland. Tar settumst vid fyrst á bar og fengum okkur einn tvo drykki og forum svo á klúbb ad dansa. Mjog gaman.

Ég svaf ekki lengi í gaer, dagsljósid vekur mig upp hérna, en eftir hádegid fórum vid Sonja, Tim og Konstantin ad skoda stad sem heitir Guapolo, hverfi hérna í Quito. Í gaerkvoldi fór ég snemma ad sofa tví í morgun fórum vid med odrum VASE sjalfbodalidum í almenningsgard hérna í grenndinni og grilludum. Tetta var ekki eins og hvert annad pikknikk í gardinum tví vid turftum ad ganga í rúmlega hálftíma til ad komast ad grillstadnum. Vid vorum frekar stor hopur. Her eru mjooog margir tjódverjar. Vid sem komum núna í janúar vorum ekkert rosalega lengi tar tvi ameríkanarnir vildu fara og horfa á amerískan fótboltaleik. Og vid hin forum med. Tad var rosa gaman. Ég skil ekki mikid í tessari ítrótt, en lidid sem vid heldum med tapadi tví midur og kemst tví ekki í Super Bowl.

Allavega, tetta er í adalatridum tad sem á daga mina hefur drifid sídustu viku eda svo, vonandi verdur naesta vika ekkert sídri. Vona ad allt se í sómanum heima á íslandi. Eins gott ad vid vinnum spanverjana á morgun!

Hola guys!

So this week has been quite busy. Spanish classes are going fine, we are only learning grammar so I just have to work on my vocabulary by myself. The family is really nice and friendly and I feel very good here.

On Tuesday we went upon a hill here in the city, called El Panecillo. On the hill there is a statue of the virgin of Quito. The view from the hill is just amazing and you can see how enormous the city is. On the bus on the way back my purse got slashed. The bus was very crowded and even though I held it tight and had my jacket over it, somehow they still were able to cut it in two places. But luckily they didn’t take anything, they only thing they could have gotten without me noticing was my umbrella, a water bottle and my Spanish homework. I was kinda shocked.

On thursday we went to mitad del mundo, the center of the world, also known as the equator. That was pretty cool, a real tourist place though, and its not even the actual equator line. The real one is about 250 meters away, but no one has to know that, right.

So on Friday one of the Spanish teachers took us on a tour around the city. We went to the historic center, saw some churches and the president´s house. Then we went to an Ecuadorian folkdancing show. Which was really nice! The music (panpipes are always cool), the dances and the costumes were so nice! After the show we went and had dinner at some nice restaurant and then we went dancing in a club. It was so much fun!

Yesterday I went with some friends to a neighborhood in the city, called Guapolo. And today we had a bbq in a park with other VASE volunteers. It was nice but after a while we, the once that came in January, left to watch a game of American football with our American friends. It was a lot of fun, even though I don’t understand the game.

Anyway, so this week has been good and I hope the next one will be as well.

So until next time, chao!

jaeja ta er eg komin til fjolskyldunnar. En eg aetla ad byrja tar sem fra var horfid.

Vid vorum 11 sjalfbodalidar i komubúdunum, ég, Sonja, tim, Simon og Konstantin frá Týskalandi, Liz, Jordan, Olivia, Erin og Harold frá BNA og svo Hannes frá Svítjód. Á tessum tremur dogum sem undirbúningurinn stód gerdum vid ýmislegt skemmtilegt og fraedandi. Vid vorum fraedd um alllt milli himins og jardar er vidkemur Ekvador, fórum í leiki sem munu hjálpa okkur ad adlagast og redda okkur hérna í fyrirheitnalandinu. Fórum medal annars í ratleik um borgina tar sem vid turftum ad taka straeto , en tad hofdu faest okkar gert adur hérna.  Tad var samt mjog gaman. Tess á milli kynntumst vid hvert odru og bordudum vid godan mat. Ekvadorar borda mikid, og ta helst súpu, kjúkling, hrísgrjón, kartoflur og banana. Maturinn var yfirleitt mjog gódur og tad var gaman ad vita ad tad var yfirleitt hóstbródir minn sem eldadi. Ég misskildi eitthvad tarna í upphafi, mamman stýrir bara stadnum tar sem búdirnar voru, en ekki ICEY. En hvad um tad, ég hafdi allavega hitt mommuna og báda braedurna ádur en fjolskyldurnar komu ad saekja krakkana á fostudaginn. Tad var mjog skrítid ad kvedjast tarna á fostudaginn. Hópurinn er mjog gódur og vid munum ábyggilega halda sambandi og hittast naestu mánudi. Vid hittumast allavega naestu tvaer vikur tvi vid verdum a tveggja vikna spaenskunamskeidi.

Ég kom til fjolskyldunnar á fostudaginn. Ég fór bara heim med mommunni, Margaritu, tegar hun var buin ad vinna. Húsid er mjog fint, frekar stórt, á tremur haedum, eda tridja haedin er bara herbergid mitt. Tad er líka mjog fínt og ég er búin ad koma mér vel fyrir. Fjolskyldan er mjog indael og vilja allt fyrir mig gera. Tau hafa verid med sjálfbodalida ádur og vita tví hvad tau eru ad gera. Á heimilinu eru tveir hundar, Lucas og Vaca og ein kanína, Agata. Tau eru saet.

Á fostudagskvoldid bordudum vid oll saman, foreldrarnir Margarita og Fabian, braedurnir Josue og David, kaerasta Davids og heimilishjálpin Maria. En já, pabbinn heitir Fabian og er rafvirki, en ekki  bílstjórinn Jorge, tad voru einhver mistok. Hann er algjort aedi! Var í Bandaríkjunum fyrir morgum árum sídan og vann fyror NASA hérna í Ekvador.  Í gaer foru Fabian og Josue med mig á fótboltaleik med lidinu teirra, Quito, to bara vináttuleik. Svo fóru teir med mig í eina af fjolmorgum verslunarmidstodvum hérna í borginni. Tad er ekki bíll á heimilinu svo vid forum allt med straetó eda leigubíl, bádir kostirnir eru mjog ódýrir. Seinni partinn fórum vid Fabian med straeto sudur í bae ad heimsaekja vinafolk teirra á sjúkrahús, en dóttir teirra, tólf ára, var med aexli í maganum. Vid vorum tar í um 2-3 tíma, tau vissu ekki hvenaer nákvaemlega hun faeri í adgerd. Ég gat spjallad vid hana eitthvad smá, spurt hana hvad hún heitir, hversu gomul hún vaeri, hver vaeru áhugamál hennar, hvort hún aetti systkini og gaeuldýr og svoleidis. Svo lobbudum vid Fabian í gamla baeinn. Tad var mjog gaman. Tar eru mjog margar gamlar kirkjur og adrar byggingar. Fórum inn í eina kirkjuna og lobbudum tar óvart inn í mitt brúdkaup. Fórum svo á elstu gotu quito, La Ronda, en hún idadi af lífi, baedi innfaeddum og verdamonnum. Tad var rosalega gaman. Lobbudum upp og nidur tessa gotu, fengum okkur canelazo, heitan ávaxtadrykk med kanil, og empanadas. Tokum svo straeto aftur ásjúkrahúsid og svo leigubíl med Margaritu heim um ellefu leitid og fórum beint í háttinn.

Í dag er sunnudagur og allt lokad svo vid erum bara búin ad vera heima í dag. Ég fékk lykla ad húsinu og svoleidis svo nú get ég komid og farid hvenaer sem ég vil. Taladi vid baedi mommu og pabba í morgun. Tad var gott og gaman ad heyra í teim. Annars erum vid bara búin ad borda og horfa á vídjó, eina alverstu mynd sem ég hef nokkurn tíman vita um, Fireproof heitir hún. Ekki baetti úr skák ad hún var med spaensku tali, en tó enskum texta.

Ég sé frekar mikid eftir tví ad hafa ekki tekid tolvuna mína med, tví heimilistolvan er virkilega haegvirk, tad tók mig án gríns rúmlega 20 mínútur ad opna netid í henni. En Josue er svo almennilegur ad leyfa mér ad nota fartolvuna hans tegar ég vil.

Allavega, á morgun byrja spaenskutímarnir og verda í tvaer vikur á hverjum virkum degi frá 9 til 12. Ég hlakka til ad hitta hina krakkana aftur.

jaeja, held ad ég sé búin ad segja frá ollu tví helsta, svo hasta luego.

-----------------------------------------------------------------------------

So, Last week I had the arrivals camp. We were 11 volunteers, I, Sonja, Tim, Simon and konstantin from Germany, Liz, Jordan, Olivia, Erin and Harold from the U,S and Hannes from Sweden. Over the three days we had many fun and educating activities, especiallly about Ecuador, the people, the customs and how to act here.

On Friday the families came to pick their volunteers up, my hostmother is the director of the place where the camps were so I just went home with her when she finished her day. It was a bit sad to say goodbye to the others, we are a really good group. But no worries, we will see each other again tomorrow

Anyway, the family is very nice! On Friday we had dinner together. Yesterday I spent the day with Fabian (hostdad) and Josue (hostbrother) out in the city. Last night Fabian took me to the old town, which is so nice and beautiful!

Today we had a nice day at home and tomorrow the spanish classes start. I have spanish class every week day for the next two weeks, from 9 to 12am.

Alright, thats all i think, until next time, chao


Quito


Plaza Grande


La Ronda

(english below)

Hola amigos!

Tá er ég lent í Quito eftir frekar langt ferdalag. Flaug frá Kelfavík til New York á sunnudaginn kl. 17. Tar sat ég í 6 tíma í midjusaeti, frábaert! Tegar ég lenti í NY kl 18 ad stadartima (23 ad isl tima)vissi ég ekki hvad sneri upp eda nidur á flugvellinum og tad tók mig dágóda stund bara ad finna snyrtingu. Ég komst tó yfir á rétt terminal á um 20 min, svo tessir 11 tímar sem ég hafdi voru alveg rúmur tími. Ég gat ekki látid tékka toskuna mína alla leid til Quito svo ég mátti drosla henni med mér tarna um allt. Eftir nokkurt ráf fann ég loksins búdirnar og matsolustadina en tar tad voru enn 10 tímar í naesta flug og ekki byrjad ad tékka inn í tad nennti ég eiginlega ekki ad rogast med toskuna tar tví ég gat svosem lítid gert med hana í eftirdragi. Svo ég fór nidur á naestu haed fyrir nedan, sat tar og litadi í litabókina og pússladi pússlid sem Tóra, Anna og Henrietta gáfu mér Allar tolvurnar sem eg reyndi ad komast i voru biladar svo eg komst ekki á netid til ad láta vita af mér. Svo um midnaetti gat ég farid og tékkad mig inn og stelpan í innrituninni var svo gód ad faera mig upp a Business Class alla leid til Quito. Sweet! Tá aetladi eg ad fara og kikja á búdirnar og matsolustadina, en tegar ég kom tangad var búid ad loka ollu nema McDonalds sem var opid allan sólarhringinn. Svo ég dúsadi og gerdi ekki neitt i svona 3 tíma, tá fékk ég mer ad borda og fór svo ad hlidinu. Var algjorlega adframkomin af treytu tegar eg loksins komst um bord i velina og sofnadi eiginlega adur en hun for i loftid. Mjog naes ad vera a Business class, hafa nog pláss og engan vid hlidan á sér. Samt fannst mer ég ekki alveg eiga heima tarna, frekar tuskuleg med bakpokann minn. En hvad um tad, eg gat ekki ad tvi gert ad hun vildi ad eg saeti tarna Turfti ad fara frá bordi í San José í Costa Rica en stoppadi stutt tar ádur en ég hélt svo áfram til Quito. Í hreinskilni sagt var ég skíthraedd tefar ég gekk fra bordi hérna í Quito. Landamaeravordurinn babbladi og babbladi eitthvad um Visa (landvistarleyfi) sem eg skildi ekki baun i og hann skildi mig ekki heldur tegar ég reyndi ad svara honum á ensku. En hann hleypti mér í gegn ad lokum, sem betur fer. Fyndid samt ad konan sem sat í naesta bás vid manninn sem ég taladi vid hafdi varla tíma til ad skoda vegabréfin hjá teim sem hún taladi vid, hún var svo upptekin af tví ad horfa á einhverja sápuóperu í ferdassjónvarpinu sem hún var med hjá sér.

Allavega, týsk stelpa tók á móti mér á flugvellinum og vid tókum leigubíl á stadinn tar sem ég og vid nýju sjálfbodalidarninr verdum fram á fostudag. Umferdin hérna er áhugaverd svo ekki sé meira sagt. Fyrir voru hérna tvaer bandarískar stelpur, Jordan og Liz. Svo í gaerkvoldi komu tvo frá týskalandi, Tim og Sonna og í morgun komu tveir, Simon frá týskalandi og Hannes frá svítjód. Tá eiga trju eftir ad koma frá bandaríkjunum og einn í vidbót frá tyskalandi.
Ég er búin ad hitta Ginu sem sér um allt heila klabbid herna. Hún er mjog indael, hress og kát. Svo hitti ég líka annan hóstbródur minn, hann eldadi kvoldmatinn fyrir okkur í gaer. Mamman er víst yfir ICEY samtokunum hérna, eda mér skildist svo. Ég fer til teirra á fostudaginn. Á morgun byrja svona komubúdir, eda nokkur skonar undirbúningsnámskeid og stendur fram á fostudag.

Tessi taepi sólarhringur sem ég er búin ad vera hérna er búinn ad vera finn. Fór í langtráda sturtu og er buin ad lesa svolitid og natturlega spjalla vid hina krakkana. Tad virdist sem vid verdum trju i sama verkefni, eg Tim og Simon. Í morgunlabbadi Gina med okkur eitthvad adeins í einhverja verslunarmidstod, en vid vorum ekki lengi tar. Nú fer ad koma hádegismatur svo ég tarf eiginlega ad fara ad drífa mig. Tad er allt morandi í svona stodum tar sem madur getur farid a netid, en ég er á einum slíkum núna.

Jaeja, kem orugglega fljótt aftur.

Silja

-----------------------------------------------------------------------

Hola!
I have landed in Quito save and sound. The trip was long and I was knackered when I arrived here. But so far everything has been nice. We are at this house where we have arrivals camp, from tomorrow until friday. We are 7 volunteers here at the moment. 3 from Germany, 1 from Sweden and 2 from the States. I will go to my family on friday but i have already met one of my hostbrothers, he is very nice.

Well, sorry for a short blog this time, must go to have lunch. Will try to make it up to you next time.

Adios
Silja

(English below)

Heil og sæl!
Þá er þessi síða aftur komin í gagnið. En ég er að fara til Ekvador á sunnudaginn (9.jan)
Þar ætla ég að vera sjálfboðaliði í tveimur einhvers konar frístundaheimilum fyrir börn sem ganga í skóla en eru það fátæk að þau þurfa að vinna á götunni fyrir sér og fjölskyldu sinni. Í þessi frístundaheimili (finn ekki betra íslenskt orð yfir þetta) geta þau komið og fengið hjálp við heimavinnu, fengið að borða og leikið sér, áhyggjulaus. Annað staðurinn er bara svona frístundaheimili og þar verð ég fyrir hádegi. Hitt er einnig athvarf fyrir götubörn og þar verð ég eftir hádegi.

Ég veit ósköp lítið um fjölskylduna sem ég mun búa hjá. Þau eru fjögur í heimili; mamman (Margarita), pabbinn (Jorge Vega) og tveir synir (David og Josue). Mamman vinnur við eitthvað svona félagslegt og pabbinn er bílstjóri. Það kemur reyndar ekki fram hvort hann sé rútubílstjóri, leigubílstjóri eða hvernig bílstjóri hann er. En strákarnir eru báðir nemar, líklegast í háskóla því þeir eru 20 og 24 ára. Hvað þeir eru að læra veit ég ekki. Þau búa í Quito og á heimilinu eru víst einnig hundur og kanína

Ég sem sagt flýg út til New York á sunnudaginn og svo þaðan til Quito í Ekvador á mánudagsmorgun. 12.-14. verður svona fræðslunámskeið eða komubúðir fyrir okkur sjálboðaliðana og að kvöldi þess 14. fer ég til fjölskyldunnar. 18.-28. verð ég á spænskunámskeiði og svo byrja ég að vinna í verkefnunum í kringum mánaðamótin jan/feb.

Eftir 6 mánuði í Ekvador hef ég hugsað mér að ferðast um Perú í 2-3 vikur og svo ætla ég að heimsækja Raizu, vinkonu mína í Venezuela áður en ég flýg aftur til NY, en þar verð í 6 daga áður en ég kem svo aftur heim til Íslands mánudaginn 22.ágúst. Svo það eru sko heljarinnar ferðalög og ævintýri framundan

Aðeins um Ekvador:

• - Ekvador er land norðarlega í Suður-Ameríku með landamæri að Columbiu og Perú.
• - Nafnið er tilkomið vegna þess að landið liggur yfir miðbaug.
• - Höfuðborgin, Quito liggur hátt í Andesfjöllunum
• - Opinber tungumál eru spænska og einhver indíánamál
• - Staðartími er GMT-5
• - Galapagos eyjar tilheyra Ekvador
• - Hæsti tindur landsins er Himborazo Volcano, 6.267 m.y.s.
• - Í Ekvador og á Galapagos eru þónokkur virk eldfjöll
• - Íbúfjöldinn er rúmar 13 milljónir
• - Gjaldmiðillinn er bandarískur dollari
• - Um 95% þjóðarinnar aðhyllist rómversk-kaþólska trú
• - Helsti útflutningur: jarðolía, bananar, blóm og rækjur
• - "Gamli bærinn" í Quito er á heimsminjaskrá UNESCO
• - Í Ekvador þykja naggrísir herramannsmatur

Hver veit nema ég hitti þennan



Nú, eða þennan



Þá verður þetta jólakortið eftir nokkur ár



Reyni eftir fremsta megni að vera dugleg að blogga svona þegar og ef ég kemst í tölvu
Sjáumst allavega megahress í lok ágúst!

Silja

----------------------------------------------------------------------

Righty-o,
I'm leaving for Ecuador on Sunday! There I will be volunteering in two projects. One helps 60 children who go to school but are so poor that they have to work on the street for some money. It is a center where they can come and get help with their homework, they get some snacks and play with other children. I will be working there in the mornings. The other one is really similiar but is also atemporary shelter for street children. I will be there in the afternoons.

I dont know much about the family. Its a family of four: a mother (Margarita), a father (Jorge Vega) and two sons (David and Josue). The mother is a retreat center director and the father is a driver (it doesnt say what kind of driver). The boys are students, I suppose they go to university as they are 20 and 24 years old. I dont know what they are studying though. They live in Quito, the capital city.

Okay, so I fly from Iceland to New York on Sunday and on Monday morning I fly from NY to Quito. Orientation or arrival camp start on the 12th and will be for 3 days. Then in the evening on the 14th I will go to the family. From janury 18th til january 28th I will have intensive spanish classes and will begin my work project around the 31st.

After 6 months in Ecuador I plan to travel around Peru for 2-3 weeks and then go and visit my friend Raiza in Venezuela. And on my way back home to Iceland I will stay in NY for 6 days. So, loads of travels and adventures ahead!

I will try my best to be active on here and keep you posted, depending on if and when I get access to a computer and internet.

Peace
Silja

Jæja, nú rúmlega tveimur mánuðum eftir að við stöllur komum heim frá Noregi er kominn tími á að setja inn síðustu færslu sumarsins. Siggi þetta er fyrir þig
Athugið að skrif þessarar færslu hófust í ágúst en lauk ekki fyrr en í dag.

Föstudagur 28. Ágúst 2009

Jæja, þá er komið að síðast bloggi sumarsins. Það eru reyndar alveg fimm dagar síðan við komum heim, en eins og orðtakið segir svo réttilega að betra er seint en aldrei.

Svo ég haldi bara áfram þar sem frá var horfið þá átti Sara afmæli fimmtudaginn 6. Ágúst og var heldur betur haldið upp á það með stæl. Kym skipulagði óvænta river rafting ferð sem við Bára og Wilma fórum líka í. Ég hafði aldrei áður farið í rafting og var eiginlega frekar smeik við þetta. En þetta var ekki nærri því eins hrikalegt og ég hafði ímyndað mér svo þetta var bara gaman. Fengum líka geggjað veður svo við gátum notið umhverfisins enn betur. Stukkum þarna fram af einhverjum kletti en við erum nú heldur betur sjóuð í því Og við vorum svo þau einu sem fengu að fara úr bátnum og láta sig fljóta niður síðustu flúðirnar. Mjög gaman það! Nú svo fórum við bara heim og höfðum okkur til fyrir kvöldið því þá var Kym búin að skipuleggja aðra óvænta ánægu fyrir Söru sína. Hann fór með hana og keyrði í einhverja hringi á meðan við stelpurnar og Riikka og Courtley fórum niður í kjallarann í rauða húsinu þar sem var lagt á borð og kveikt á kertum. Svo loksins komu þau og við sungum og skáluðum í kampavíni. Svo sátum við úti á meðan Kym grillaði kjúkling, lax og svínakjöt og humar fyrir Söru. Sandra og Astrid komu eftir vinnu og borðuðu með okkur þennan dýrindis mat. Í eftirrétt fengum við svo þvílíkt massíva og ótrúlega góða súkkulaðiköku með hvítu súkkulaðikremi og berjum.  Klárlega ein besta máltíð sem við fengum í Noregi! Eftir matinn sátum við bara og spjölluðum, en ekkert of lengi því flestir voru að fara að vinna morguninn eftir. Nema ég Og Sandra var á split shift svo við ákváðum að drífa okkur upp á Stalheimsnipa. Vladimir var líka í fríi svo hann kom með. Við hefðum þó betur skilið hann eftir því þó að okkur Söndru finnist við vera í þrusu góðu formi er hann í formi á við fjallageit. Hann hljóp nánast upp en stoppaði svo annað slagið og fékk sér sígó á meðan hann beið eftir okkur sem vorum að kafna einhversstaðar lengst fyrir aftan. Frekar kaldhæðnislegt. Svo fór að við duttum í bláber og ákváðum að fara bara hálfa leið upp væri bara alveg nóg... í bili. Ef við komum einvhern tímann aftur á Stalheim drífum við okkur upp og ekkert múður. Vladimir fannst við líka frekar lélegar. O jæja. Þennan dag var komið að mér að þrífa sameignina, þ.e. klósettið og sturtuna og að ryksuga ganginn. Ég get svo svarið fyrir það að það hefði verið óhætt að sleikja sturtubotninn eftir að fullkomnunarsinninn ég hafði þrifið þarna. Um kvöldið var Quiz night í Messe. Kaia og Wilma skipulögðu spurningakeppni sem Team Iceland grúttapaði, hehe. En þetta var ágætis tilbreyting og gaman að fá alla saman í eitthvað annað en drykkju.

Laugardaginn 8. Ágúst var ég að vinna á barnum og Elísa í reception til 15 en eftir það horfðum við á Shallow Hal. En það tók um helmingi lengri tíma en ella þar sem diskurinn var vel rispaður en við erum ákveðnar stúlkur og þetta hafðist með þolinmæðinni einni saman. Um kvöldið var svo ákveðið að skella sér til Voss að dansa! Loksins!! Ég og Elísa vorum reyndar ekki alveg vissar hvort við ættum að fara, bæði þreyttar og svo var ég að fara að vinna klukkan hálf sjö morguninn eftir. En við ákváðum að skella okkur og sáum sko ekki eftir því! Við fórum á tveimur bílum, ég, Elísa, Sandra, Chris og Elizabeth í öðrum og Andy, Vladimir, Karsten, Liz, Angela og vinkona hennar í hinum. Dansstaðurinn í Voss er lokaður á sumrin svo við skelltum okkur á píanóbarinn á hótelinu. Ég og Sandra emjuðum úr hlátri þegar við komum fyrst inn. Staðurinn var fullur af fólki á aldri foreldra okkar og til hliðar við dansgólfið sat mega hress maður á miðjum aldri við flygil og spilaði Mamma Mia af þvílíkri innlifun að annað eins hefur varla heyrst. En því miður fyrir hann hljómaði þetta eins og virkilega slæmt karíókí. En beatboxið bakkaði hann aðeins upp svo mögulegt var að dansa. Sem við og gerðum og skemmtum okkur konunglega. Kom ekki svo ungur herramaður aðvífandi og bauð mér upp í dans. Kom þá í ljós að hann var þessi líka fíni dansari og áttum við hreinlega dansgólfið þar sem hann sveiflaði mér í hvern hringinn af fætur öðrum. Við Chris, Elizabeth, Liz og Vladimir fórum svo bara heim um tvö á undan hinum þar sem við vorum orðin þreytt.

Eins og ég sagði var ég að vinna hálf sjö morguninn eftir en aldrei þessu vant var sól úti og ágætis veður svo við Sandra drifum okkur út að minnisvarðanum í sólbað eftir vinnu hjá mér kl 15. Ætluðum heldur betur að ná okkur í smá tan áður en við færum heim. Tókum teppið góða og meira að segja sæng til að hafa aðeins mýkra undirlag. Eftir um það bil tveggja mínútna legu steinrotuðumst við báðar og rumskuðum varla fyrr en sólin var farin og okkur orðið ískalt en þá skriðum við bara undir sængina og héldum áfram að sofa. Vöknuðum svo um sjö leytið takk fyrir og ákváðum þá að drífa okkur og fá okkur að borða. Þetta kvöld var síðasta kvöld stelpnanna, Báru og Söru, svo það þýddi ekkert annað en að opna hvítvínsflösku af því tilefni

Á mánudeginum fékk ég að sofa út þar sem ég byrjaði ekki að vinan fyrr en kl 13. Eftir vinnu, kl 23, vorum við alveg ótrúlega svangar en enginn matur í Messe, ekki einu sinni kornfleks, svo við gerðumst frakkar og hlupum inn í eldhús til að stela brauði. Ég stóð vörð á meðan Sandra skar þykkar sneiðar af fjölkornabrauði en Lukas næturvörður hefur ábyggilega heyrt flissið í okkur þar sem hann var rétt að koma upp stigann í eldhúsinu þegar við vorum að hlaupa út. En brauðið bjargaði okkur líka alveg. Við áttum súkkulaðiálegg í herberginu okkar og Sandra fór aftur og hnuplaði tveimur mjólkurglösum úr eldhúsinu. Bíræfnir þjófar á ferð! Eftir matinn tók við langþráð nuddkvöld hjá okkur stöllum og steinrotuðumst við svo yfir bíómynd. Daginn eftir var ég að vinna til fjögur og eftir vinnu fórum við Elísa, Andy og Vladimir til Voss. Í búðinni var ég eitthvað fyrir manni sem bundinn er við hjólastól og æxlaðist það þannig að hann fór að segja mér alla lífssögu sína. Hann hafði lent í mótorhjólaslysi aðeins nokkrum dögum eftir að hann fékk bílpróf og hafði legið á sjúkrahúsi í marga mánuði og verið svo í endurhæfingu í marga mánuði í viðbót. Hann hafði þurft að læra allt upp á nýtt, m.a. að tala en þarna talaði hann svona líka fína ensku. Frábært hjá honum. Eftir þessar samræður fór Vladimir aftur á Stalheim að vinna en við Andy og Elísa skelltum okkur í keilu. Í þetta sinn vann ég tvo af þremur leikjum

Miðvikudaginn 12. Ágúst var ég ekki alveg í stuði til að hitta fólk. Sandra fór með Elísu og Andy í göngu upp Brekkedalen á meðan ég var bara heima og hékk inní sjónvarpsherbergi allan daginn. Dreif mig svo út eftir kvöldmat að tína ber. Fór alla leið yfir á Stalheimsnipa til að ná í stóru og safaríku bláberin þar. Tíndi svo hindberin sem vaxa meðfram veginum upp að hótelinu á leiðinni til baka. Svo að um kvöldið fengum við okkur að sjálfsögðu ber með sykri og mjólk í stað rjóma því hann fáum við ekki.

Fimmtudaginn 13. Ágúst höfðum við Rúss-íslenska mafían ásamt Michael og Daniel leigt bústað í hlíðinni ofan við hótelið og buðum bið Riikku og Courtley að koma líka. Ég var reyndar að vinna til ellefu um kvöldið og þegar ég kom voru allir komnir vel í glas en þau höfðu komið uppeftir um sex leitið og neituðu að borða kvöldmat fyrr en ég væri líka komin. (Riikka var reyndar farin heim áður en ég kom því hún var á morgunvakt morguninn eftir) Þrátt fyrir að ég hefði sagt þeim að vera bara svo væn að skilja eitthvað eftir handa mér sem ég gæti svo borðað þegar ég kæmi. Nei, strákarnir tóku það ekki í mál því þetta var einskonar einkakveðjupartý fyrir okkur Söndru því svo daginn eftir byrjaði Andy á næturvöktum og gæti því ekki verið með okkur þegar nær drægi brottför. Svo þegar ég loksins mætti á svæðið var byrjað að elda þennan líka dásamlega mat; Svínakjöt, kartöflur og salat og svo hafði Elísa keypt hrefnukjöt til að leyfa hinum að smakka. Þetta var enginn smá lúxus bústaður, með heitum potti, sánu og öllu. Kom svo á daginn að heita potturinn var pínulítið hornbaðkar sem rúmaði í mesta lagi þrjá og í gufunni voru sæti fyrir ca fjóra. Þetta fannst okkur náttúrlega endalaust fyndið og gerðum bara það besta úr öllu. Komum okkur á einhvern óútskýralegan hátt fjögur ef ekki fimm í baðkarið og okkur leið bara vel eins og sex sardínum í dós í gufunni. Klukkan var örugglega farin að nálgast miðnætti þegar maturinn var til og allir veeeel hífaðir. Eftir matinn gerðum við heiðarlega tilraun til að leika einhvern leik sem Elísa hafði skipulagt og gekk út á að svara spurningum um hvert annað.. skriflega. Í stuttu máli sagt gekk það brösulega. Fæstir gátu lesið eigin skrift, hvað þá annarra til þess að fara yfir svarblöðin svo leikurinn var fljótlega gefinn upp á bátinn og við tók stanslaus gleði framundir morgun. Sandra átti að mæta í vinnu klukkan hálf sjö en hún svaf reyndar yfir sig um hálf tíma eða þangað til Lucas næturvörður hringdi í Andy vegna þessa. Greyið hljóp náttúrlega eins og fætur toguðu niður á hótel en kom þá að luktum herbergisdyrunum okkar því ég var búin að steingleyma að ég væri með lykilinn í jakkavasanum. En það reddaðist eftir að hún hafði fundið lykilinn á hundrað lykla aðallyklakyppunni og komist inn til að skipta um föt og hafa sig aðeins til. Við áttum svo að skila bústaðnum á hádegi svo ég vaknaði samviskusamlega klukkan tíu til þess að taka til og þrífa. Neðri hæðin var vægast sagt ógeðsleg en ég og Daniel (aðallega ég samt) náðum að vaska upp, ryksuga og skúra allt á um tveimur tímum á meðan Elísa, Andy og Vladimir sváfu á sínum grænu Courtley og Michael höfðu farið heim um nóttina. Öllu draslinu var svo bara hent inn í bíl hjá Andy og við drifum okkur heim. Restina af deginum sá ég hin ekki nema bara í mýflugumynd þar sem allir höfðu til í herbergjunum sínum.

Eftir sumarbústaðinn ákváðum við Sandra að vera ekkert að hafa vín um hönd þangað til fimmtudaginn áður en við færum heim því þá ætluðum við að hafa kveðjupartý. En á laugardeginum kom tilkynning um 80s danspartý í Flåm og ekki gátum við látið það tækifæri til að dansa fram hjá okkur fara. Aftur var farið á tveimur bílum, í þetta sinn fórum við Elísa, Sandra og Katka saman á bílnum hans Andy og Kym, Liz, Angela, Lolita, Karsten og Courtley á bíl þeirra Riikku. Við byrjuðum á því að fara á Bruggstofuna í Flåm sem er mjög kósí. Drukkum þar einn bjór og röltum svo yfir á hótelið þar sem dans pratýið var haldið. Þar voru samankominir starfsmenn hótelanna í Gudvangen og Flåm og svo við. Þetta var mjög skemmtilegt, gaman að komast aðeins út á meðal fólks og ekki skemmdi fyrir hversu margir höfðu komið með 80s outfittin til Noregs Við Elísa og Katka fórum svona tiltölulega snemma heim því við vorum að fara að vinna snemma morguninn eftir. Hin sjö urðu eftir og náðu á einhvern undra verðan hátt að troða sér í dósina hans Courtleys. Reyndar komumst við ekki langt því önnur göngin á leiðinni frá Flåm til Gudvangen voru lokuð og þurftum við því að bíða í um tuttugu mínútur. Við vorum enn í dúndurstuði og héldum því áfram að dansa á götunni. Ég er nokkuð viss um að verkamennirnir hafi ekki skemmt sér jafnvel og við yfir þessu uppátæki okkar. Þegar við svo komumst áfram gerðist Elísa svo djörf að keyra UPP kleifa. Svona eftirá að hyggja var nú bara eins gott að bíllinn dreif! Nú þegar við komum til baka var Andy á næturvakt og Vladimir að elda kjötið sem varð afgangs úr bústaðnum. Ekki amalegt það að fá bara heita máltíð svona nýkomin heim af djamminu.

Næstu daga var mjög lítið að gera á hótelinu. Sem var svosem ágætt. Á sunnudagskvöldið átti ég pizza deit með Karsten Ótrúlega kósí í messe, hehe. Svo á þriðjudeginum var ég að vinna á barnum frá 15. Var pínu stressuð yfir því að ver á barnum um kvöldið þar sem ég kann ekkert að hrista kokteila eða blanda drykki. En það reyndi heldur ekki mikið á þá óhæfileika, ég held að það hafi verið um 40 gestir yfir nóttina og ég seldi heil tvö rauðvínsglös frá 18 til 23 á meðan greyið Lucy var ein í salnum. Á meðan dundaði ég mér í Sudoku og að spjalla við Elísu sem var að vinna í reception. Nú, svo gerði ég allt tilbúið fyrir daginn eftir þar sem ég var á barvakt frá 6.30 til 15. Katka bað mig svo um að koma auka um kvöldið sem var nú minnsta mál. Ég lagði mig bara þarna á milli og mætti fersk aftur kl 18. Það var alveg ágætlega mikið að gera, fullur salur, en við vorum líka alveg fjögur eða fimm að vinna svo það gekk allt snurðulaust fyrir sig. Þennan dag átti Courtley afmæli svo það var taumlaus gleði, í reykherberginu að þessu sinni. Fyrst stálumst við Elísa og Sandra til að fá okkur einn bjór á hótelbarnum, borguðum alveg fyrir þá en stálumst til að sitja uppi. Rebels. Svo skunduðum við bara aftur niður og tókum þátt í gleðinni þar sem allir voru mega hressir. Daginn eftir, fimmtudaginn 20. Ágúst, vann ég svo síðustu vaktina mína á Stalheim Hotel, en hún var frá 13 til 23. Eftir hana var svo komið að einu besta kveðjupartýi í sögu hótelsins eða það get ég rétt ímyndað mér! En rétt fyrir miðnætti opnaði dansklúbburinn RobotDisco í sjónvarpsherberginu Það byrjaði nú bara á sakleysislegu spjalli sem svo leiddist út í heimatilbúið Twister og að lokum í brjálað róbóta diskó þar sem álpappírsrúlla vakti mikla kátínu!

Daginn eftir vöknuðum við tiltölulega snemma til þess að kveðja Elísu, Andy og Riikku því þau voru að fara í tveggja daga göngu. Það var frekar skrýtið og mjög sorglegt að hugsa til þess að kannski sæjum við þau Andy og Riikku aldrei aftur. Eftir að þau voru farin fórum við Sandra og Vladimir til Voss. Við Sandra þurftum að fara í bankann og svoleiðis og Vladimir keypti sér hjól, svo fórum við og fengum okkur pítsu í hádegismat, kvöddum Voss og héldum svo aftur heim á leið. Vladimir fór út í Vinje og hjólaði heim á hótelið, á meðan fórum við Sandra til Gudvangen til þess að kveðja Sjur, messekokkinn. Þegar við svo komum upp á hótel vorum við búnar að lofa Kym að fara með honum að stökkva í ánna í síðasta sinn. Það var alveg drullukalt en við létum okkur hafa það. Sandra var að stökkva í fyrsta skipti, hún gat nú ekki farið án þess að hafa stokkið. Þegar við komum til baka var ætlunin að byrja að pakka en það dróst alltaf lengra fram á kvöldið, herbergið okkar var líka gjörsamlega í rúst! Það hafðist þó allt á endanum og töskurnar voru fullpakkaðar og herbergið orðið skínandi hreint áður en við fórum að sofa. En þótt við hefðum gjörsamlega tæmt herbergið var eitt sem ekki fannst... Flugmiðinn hennar Söndru. Og á meðan hálf fjölskyldan heima var að fara á taugum drukkum við Sandra hvítvín og skáluðum við samstarfsfélaga okkar og vini á Stalheim fyrir góðu sumri, enda skipta þessir e-miðar nákvæmlega engu máli.

Við vöknuðum snemma á laugardagsmorgninum og kvöddum þá sem við áttum eftir að kveðja áður en Gill keyrði okkur niður að vegi á stoppistöðina. Við komum til Bergen um hádegisbil og tókum leigubíl beint á hótelið þar sem við fengum ágætis herbergi og skildum farangurinn okkar eftir á meðan við skottuðumst í bæinn. Ákváðum að byrja á því að setjast á kaffihús og fá okkur smá hádegismat en það var nú hægara sagt en gert. Við löbbuðum í bæinn og yfir á Bryggen og fundum ekki eitt kaffihús. Vorum orðnar glorsoltnar og ekki bætti úr svo úr skák þegar byrjaði að rigna. Gátum þó ekki látið það á okkur fá og enduðum á því að troða okkur inn í pínkulítið bakarí á Bryggen og kaupa okkur kaffi og bakkelsi to-go því bakaríið var yfirfullt. Út í rigninguna héldum við en leituðum skjóls í einhverri hálfskuggalegri hliðargötu þar sem við gæddum okkur á lostætunum. Af Bryggen lá leiðin framhjá Fiskmarkaðnum og í H&M en við vorum eiginlega búnar að ákveða að fara bara í H&M, gætum alveg eins verslað í Vero Moda og Vila o.þ.h. heima, það væri bara ódýrara ef eitthvað væri. Við stóðum líka við það, fórum í allar þrjár H&M búðirnar og komum klyfjaðar út. Hittum Wilmu í H&M (af ásettu ráði), en hún var að koma frá Finnlandi eftir 10 daga frí. Eftir búðarrápið héldum við aftur upp á hótel og höfðum það huggulegt þangað til við fórum út í leit að æðislega góðu veitingahúsi. Við Sandra vorum búnar að ákveða að fara eitthvað fínt út að borða í Bergen því við ættum það svo sannarlega skilið. Við vorum ekki lengi að finna eitt sem heitir Fuzion, en Kym hafði einmitt talað mikið um það. Þetta er rosa fínn staður með smá asísku ívafi. Við Sandra fengum okkur dýrindis nautalund með kartöflugratíni og sósu, súkkulaðibombu með ís og berjum í eftirrétt og einn drykk í eftir-eftirrétt, Sandra baileys og ég rasberry mojito Eftir matinn vorum við orðnar frekar dasaðar eftir daginn og rigndi eins og hellt væri úr fötu svo við ákváðum að drífa okkur bara upp á hótel. Wilma fékk að sofa á gólfinu hjá okkur og sofnaði hún löngu áður en við vorum búnar að koma innkaupum dagsins fyrir í troðfullum töskunum.

Morguninn eftir rétt náðum við morgunmat áður en við kvöddum Wilmu í hvelli og hoppuðum upp í leigubíl út á flugvöll. Þegar þangað var komið vorum við báðar með yfirvigt en strákurinn sem afgreiddi okkur leit nú framhjá því, enda einstaklega sætar stelpur á ferð Flugið heim gekk vel, stoppuðum í Stavangri á leiðinni, lentum svo í Keflavík seinni partinn en þar biðu mæður okkar óþreyjufullar eftir að knúsa okkur eftir þriggja mánaða aðskilnað. Það eina sem komst að í hugum okkar Söndru var þó hvernig við hefðum veturinn af án þess að sjást á hverjum degi.

Þriðjudagur 4. Ágúst 2009

Jæja, þá er ég bara orðin tvítug, og tólf dögum gott betur en það! Afmælið var frábært en ég kem betur að því seinna. Á þriðjudeginum fyrir afmælið mitt var einhver snillingur sem dró fram borðtennisborðið sem staðið hefur inni í þvottahúsi í allt sumar og næstu daga á eftir var spilað ping pong eins og enginn væri morgundagurinn. Um kvöldið höfðum við Mamma Mia sing along, að vísu vorum við Elísa þær einu sem sungu með og það hástöfum, en það var mjög gaman þrátt fyrir það Kvöldið eftir horfðum við Rúss-Íslenska mafían (ég, Sandra, Elísa, Andrei og Vladimir) á The Shining inni hjá Elísu, sem ég verð að segja að sé með lélegri myndum sem ég hef séð. Puttalingurinn Tony bjargaði henni þó alveg. Nú svo fimmtudaginn 23. Júlí átti mín náttúrlega stórafmæli. Dagurinn var alveg æðislegur í alla staði; Vaknaði klukkan hálf sex og byrjaði að vinna klukkan hálf sjö. Var að vinna með Vladimir, það var mjög lítið að gera og við bæði í einhverju spassa kasti svo það var mjög gaman. Eftir vinnu opnaði ég loksins gjöfina frá mömmu sem Alda og Jón komum með. Ég fékk alskonar fínerí en best af öllu – Lakkrís Lagði mig svo aðeins svo ég heldi lengur út um kvöldið. Mamma, pabbi, Elsa, Heiðar og Sollamma hringdu öll í mig seinni partinn svo það var farið að rjúka úr eyranu á mér, hehehe. Við Sandra, Bára, Sara og Riikka tókum kvöldið snemma eða svona upp úr 20, fórum þá niður í TV-room þar sem stelpurnar komu mér á óvart, en þær höfðu skreytt allt með blöðrum og lagt á borð og svoleiðis. Ótrúlega gaman það! Við sátum bara og spjölluðum svo fór fólk að tínast inn eftir vinnu. Það var líka svo gaman að því að það komu eiginlega allir í a.m.k. smá stund. Svo fékk ég líka fullt af gjöfum Nú á ég helminginn af dótinu sem fæst í minjagripabúðinni á hótelinu. Partýið stóð fram undir morgun (eins og svo oft áður) og endaði misvel hjá fólki en með dans trans í sjónvarpsherberginu hjá okkur skemmtilega fólkinu Sem betur fór var ég ekki að vinna fyrr en þrjú daginn eftir en fólk var misónýtt. Laugardaginn 25. Júlí ætluðum við að fara til Bergen eins og fram kom í síðasta bloggi og höfðum við mikið fyrir því að Sandra fengi frí þennan dag. En þegar við vöknuðum var á einhvern óútskýranlegan hátt slökkt á öllum vekjaraklukkum og klukkan orðin 10:10. Rútan fór klukkan 9:55. Svo við snerum okkur á hina hliðina og sváfum þangað til Alda hringdi í Söndru klukkan hálf tvö til að athuga í hvaða búð við værum og hvort við hefðum verslað mikið. Restinni af deginum eyddum við fyrir framan sjónvarpið.

Þriðjudaginn 28. Júlí fórum við til Voss með rútunni um morguninn. Megin markmið ferðarinnar var að ná í pening úr bankanum því daginn eftir vorum við báðar í fríi og ætluðum að komast til Bergen í eitt skipti fyrir öll. En okkur tókst auðvitað að eyða peningum í bænum, fórum á kaffihús og höfðum það gott. Ætluðum svo að fara með rútunni aftur á hótelið klukkan 13:05. Vorum komnar á rútustöðina klukkan tuttugu mínútur í eitt svo við misstum alveg örugglega ekki af rútunni. Svo komu þarna nokkrar rútur en við vissum ekki hverja við ættum að taka svo ég vatt mér upp að rútubílstjóra sem stóð fyrir utan og reykti og spurði hann. Hann var nú ekki alveg viss en sagði að það stæði „Gudvangen“ á rútunni. Flott mál. Svo sátum við og biðum. Rútustöðin er nú ekki stór, þar er kannski pláss fyrir fimm rútur í einu. Rúturnar komu hver af annarri en engin merkt Gudvangen. Alltaf stóð rútubílstjórinn við hliðina á okkur en sagði ekki neitt. Svo varð klukkan 13:05 og rúturnar fóru en eftir sátum við eins og bjánar, niðurrigndar. Ég fór inn á það sem ég hélt að væri rútubílastöðin til þess að spyrjast fyrir en stelpukjánarnir sem voru að vinna þarna voru gjörsamlega heilalaust lið. Með miklum erfiðismunum höfðu þær uppi á símanúmerinu á hótelinu svo við gátum hringt og beðið um númerið hjá Elísu sem svo hringdi í Andy og hann kom að sækja okkur. Hann er náttúrlega alveg frábær! En mikið lifandi skelfingar ósköp var ég reið út í rútubílstjórann og stelpurnar sem ekkert vissu í sinn haus. Þökk sé Andy rétt náði ég í vinnuna klukkan 15. Vinnan þetta kvöld og kvöldið áður var mjög fín. Bæði kvöldin sáum við Sandra saman um „private gestina“ þ.e. hótelgesti sem ekki eru hluti af hóp og gekk það mjög vel. Við Sandra erum dreamteam

Daginn eftir, miðvikudaginn 29. Júlí, rifum við okkur á fætur eldsnemma til þess að missa nú ekki af rútunni til Bergen klukkan korter í átta. Andy, Vladimir og Michael voru að fara að veiða og við fengum að sitja í með þeim niður á stoppistöð. Við komum til Bergen um hálf ellefu. Okkur var ekkert til setunnar boðið heldur drifum okkur strax inn í næstu búð og keyptum regnhlífar þar sem enn rignir í Noregi. Þaðan var förinni heitið í hverja búðina af fætur annarri: Vero Moda – H&M – Voice Of Europe – og fleiri sem ég kann ekki að nefna. Fengum okkur alvöru hamborgara á Fridays, ágætis tilbreyting frá Stalheim fæðinu. Drösluðumst svo klifjaðar upp í rútuna klukkan hálf sex eftir ágætis dag í (sið)menningunni í Bergen.

Á fimmtudaginn var síðasta kvöld Andrews hérna, hann fór til Bergen á föstudaginn og svo heim til Skotlands á laugardaginn. Síðasta kvöldið var auðvitað smá gleði Nú svo gekk Verslunarmannahelgin í garð og var ekkert síður tekið á því hér en heima. Við Rúss-Íslenska mafían tókum alla helgina meða trompi rétt eins og stelpurnar heima sem voru eiginlega allar í Eyjum. Á föstudeginum vorum við Elísa og Andy í fríi og ákváðum að fara burt frá Stalheim í einn dag. Svo við fórum inn í Voss og eyddum deginum þar. Byrjuðum á því að sinna nokkrum erindum, fórum á kaffihús og svo í keilu. Fengum okkur pítsu í kvöldmat og fórum svo aftur í keilu. Spiluðum fimm keiluleiki þennan dag í „keiluhöllinni“ sem var inni í líkamsræktarstöðinni og taldi samt alveg sex brautir. Náðum svo í Geo á lestarstöðina áður en við fórum heim. Ég er ekki viss um að hún hafi fílað Rússnesku og Eistnesku danstónlistina sem Andy spilaði á leiðinni heim, en við hin sungum hástöfum með. Um kvöldið kúrðum við mafían í rúminu okkar Söndru og horfðum á Engla alheimsins, eða allavega við stelpurnar, strákunum fannst hún ekkert sérstaklega skemmtileg. Þetta er náttúrlega snilldarmynd.

Á laugardaginn var brúðkaupsveisla hérna á hótelinu og auðvitað mikið havarí í kringum það. Svo vantaði okkur þjóna þar sem Andrew var farinn og tvær í burtu og á sama tíma og veislan var í öðrum salnum voru aðrir hótelgestir í mat í hinum salnum. En það reddaðist allt eins og alltaf, fengum lánaðar stelpur bæði úr búðinni og þernur.

Síðustu daga er búið að vera mjög mikið að gera og ekki alltaf nóg starfsfólk. Í gær, þriðjudag, komu tæplega 2400 manns í hádegismat og kaffi og kökur, plús svo hundrað í morgunmat og hundrað og fimmtíu í kvöldmat. Svo er maður farinn að babbla við kúnnana á öllum tungumálum, eða allavega svona eitt og eitt orð á spænsku, ítölsku, þýsku, japönsku, rússnesku og svo mætti lengi telja. En á svona brjáluðum dögum er vinnan ekkert smá góð líkamsrækt, hlaupandi um allt, berandi heilu staflana af diskum og fulla bakka af bollum og þess háttar. Maður svitnar líka eins og svín! Ég þurfti sko að fara og skipta um skyrtu í kvöldmatarhléinu mínu í gær!

Við voum báðar að vinna í morgun til þrjú og vorum svo búnar að ákveða að labba upp á Stalheimsnipa. Vladimir ætlaði að koma með okkur en hann var að vinna til fjögur. Ekkert mál að bíða eftir honum. Við náðum ekki löngum svefni síðustu nótt svo við lögðumst aðeins upp í rúm. Því hefðum við betur sleppt því við steinsofnuðum báðar og rumskuðum ekki fyrr en hálf níu. Við erum núna búnar að sjá það að það á ekki við okkur að gera áætlanir. Héðan í frá gerum við það sem okkur dettur í hug á þeirri stundu.

Jæja, nú eru bara rétt tæpar þrjár vikur þangað til við komum heim. Ótrúlegt! Við erum nú farnar að hlakka pínu til en það verður um leið mjög leiðinlegt að kveðja allt frábæra fólkið hér. Svo held ég nú að við eigum eftir að sakna hvorrar annarrar við Sandra. Það kæmi mér ekkert á óvart ef ég fengi fráhvarfseinkenni frá henni þar sem við erum saman næstum því allan sólarhringinn. Við erum náttúrlega snillingar, svo erum við líka svo hrikalega fyndnar! Eða það finnst okkur allavega, hahah. Jú og hinum finnst það líka, eða ég held að þau séu að hlæja með okkur en ekki að okkur. Við skemmtum okkur allavega konunglega saman og það er nú það sem skiptir mestu máli.

Jæja, látum þetta gott heita í bili. Set myndir inn á Facebook. Reyni svo að koma með eina færslu áður en við komum heim.

Bestu kveðjur frá tröllskessunum tveimur.

 

Miðvikudagur 15. Júlí 2009

Jæja nú eru liðnar heilar tvær vikur frá síðustu færslu og kominn tími á þá næstu.

Síðustu tvær vikur hefur verið frekar mikið að gera hérna á hótelinu, sérstaklega í hádegismat og kökum og kaffi. Yfirleitt eru þetta Ítalir og/eða spánverjar í hádegismat. Þeir koma á skemmtiferðaskipum til Flåm held ég. Yfirleitt eru þetta um 250-300 manns sem koma í einu en guð minn góður, þeir borða á við 500 og eru matsalirnir gjörsamlega í rúst þegar fólkið er farið. Ítalarnir eru líka frekar erfiðir að því leiti að þeir tala bara ítölsku og ætlast til hins sama af okkur starfsfólkinu en enginn okkar talar stakt orð í ítölsku svo þetta getur orðið svolítið skrautlegt.

Vikuna 29. Júní til 5. Júlí var ennþá æðislegt veður og fórum við í sólbað á hverjum degi eftir vinnu Urðum ekkert smá brúnar og sætar. Sunnudaginn 5. Júlí fór ég með Söru, Báru, Kym og Andrew til Brandseth að stökkva í vatnið. Það var geggjað! Var ekki alveg á því að stökkva fyrst en þegar mér var ýtt útí var engin leið til baka. Um kvöldið kom Elísa aftur frá Olso þar sem hún hafði verið yfir helgina og var þá komin með gítar sem hún og Andrew skiptust á að spila á. Sátum úti og höfðum það kósí, vantaði bara varðeld og sykurpúða. Þriðjudaginn 7. Júlí fæddist Andy frá Rússlandi sonur. Við stelpurnar komum honum skemmtilega á óvart með blöðrum og svoleiðis um kvöldið. Hann var ekkert smá glaður Daginn eftir átti Liz afmæli, já hún er sem sagt bandarísk stelpa sem kom 1. Júlí en þetta er þriðja sumarið hennar hér. Svo um kvöldið var afmælispartý. Það var ágætt, ég fór nú frekar snemma í háttinn, kl 2 á meðan aðrir héldu út fram undir morgun. Sandra skreið uppí um 5 leytið, vaknaði svo hálf tíma síðar til að gera sig klára í vinnu kl hálf sjö. Við vorum að vinna saman á fimmtudeginum. Fengum tvo litla hópa í hádegismat. Fyrri hópurinn var á þvílíkri hraðferð að þau komu, átu þriggja rétta máltíð og fóru á hálf tíma. Seinni hópurinn var líka á hraðferð en gáfu sér þó alveg allavega þrjú korter. Um kvöldið fórum við frænkurnar í göngu, fyrstu gönguna í alllangan tíma eða frá því áður en við fórum til Stryn. Gengum á stað sem heitir Nåli, það tók okkur um 2 tíma fram og til baka. Þurftum að snúa við þegar við vorum næstum því komnar til baka af því að ég hafði gleymt peysunni minni á einhverjum steini, það rigndi og því var allt mjög hált, ég var þrisvar næstum búin að fótbrjóta mig, en á heildina litið var þetta mjög góð ganga En orkubrennslan hvarf eins og dögg fyrir sólu þegar við komum aftur og duttum á kaf í kökudiskinn í Messe. Svo kom Veronika og gaf okkur súkkulaði eins og ekkert væri sjálfsagðara. Eyddum svo kvöldinu í lestur góðra bóka.

Föstudaginn 10. Júlí var ég að vinna kl 15 með Nadiu og Vladimir. Kvöldmaturinn var mjög rólegur, sem var gott þvi þá gátum við klárað fyrr og komist fyrr í partý til Sjur. Sjur sér um staffa matinn í Messe og býr hérna í sveitinni, eiginlega í Haugsvik. Allavega, ég var keyrandi, fékk bílinn hjá Riikku og Cortley. En partýið var þvílíkt skemmtilegt! Þarna voru bæði við Stalheims crewið og svo fólk úr sveitinni. Þessa nóttina var ekkert verið að spara orkuna og fór ég síðustu ferð heim um 5 leytið. Þá tók við kornfleks partý í Messe og þar sem ég átti að byrja að vinna kl 6.30 fannst mér ekki taka því að fara að sofa, var ekki viss um að ég myndi geta vaknað aftur. Svo ég fór í tölvuna og talaði við Eyþór, fór svo bara góða sturtu og hafði mig til í rólegheitunum. Vinnan gekk vel, fengum hóp Portúgala í hádegismat. Þau fengu rabarbara köku einhverja í eftirrétt en ferðastjórinn vildi endilega að ég sýndi þeim rabarbara því þau virtust ekki þekkja það. Þau urðu líka heldur betur upprifin þegar ég kom með rabarbara stilk til að sýna þeim, rifu upp myndavélarnar og mynduðu mig í bak og fyrir með þetta stórundarlega fyrirbæri. Annars var mjög lítið að gera en ég var orðin ansi þreytt þegar ég kláraði kl 15. Sofnaði þó ekki fyrr en um fjögur og svaf til sjö. Um kvöldið var svo Adam Sandler movie night hjá okkur í Billjard herberginu

Á sunnudaginn vorum við báðar í fríi og gátum því sofið vel út. Fengum okkur svo bara að borða í rólegheitunum. Seinni partinn vorum við svo búnar að ákveða að fara á „kaffihús“ sem er hérna upp í hlíðinni á móti, tekur ca 10 mín að ganga þangað á leiðinni til Nåli. En það er aðeins opið á sunnudögum í júlí og ágúst frá 13 til 17. Riika, Wilma og Veronika slógust svo í hópinn. Þetta er nú bara lítið hús með tveimur langborðum og bekkjum við. Á borði í einu horninu er svo kaffi og saft og skonsur. Þegar við komum sat aðeins eitt par við annað borðið en svo rétt á eftir okkur komu Dave og Nadia svo allt í einu var kaffihúsið fullsetið. Um kvöldið leiddist okkur svo herfilega. Við vorum alveg þónokkur í fríi en allir voru alveg hrikalega eirðarlausir. Við Sandra vorum búnar að lesa allar bækurnar sem við komum með og höfðum því ekki einu sinni neitt að lesa.

Á mánudaginn var ég að vinna frá 9 til 17, enn einn stór hádegismatur. Eftir vinnu horfði ég á sjónvarpið með Karsten og Riikku. Druslaðist svo upp úr stólnum og hljóp niður Kleiva (labbaði upp, hehe) Ekkert smá gott. Ekki jafn gott í dag samt, er að drepast úr harðsperrum! Í gær tókum við daginn snemma og fórum til Voss með Elísu og Riikku. Ágætis tilbreyting það! Þegar við komum til baka voru Alda, Jón og strákarnir komin. Eftir að þau höfðu komið sér fyrir og svoleiðis kom Kristinn með okkur Andrew, Kym og Báru að stökkva í vatnið Í þetta sinn þurfti ekki að ýta mér úti, ég stökk alveg sjálf, hehe. Þetta er í alvörunni frekar hátt og mikil áskorun að henda sér þarna fram af. Við mættum Öldu og þeim á leiðinni heim, þau voru að fara í pikknikk svo Kristinn hoppaði yfir í bílinn til þeirra. Seinni partinn sátum við bara og spjölluðum í herberginu þeirra fram að kvöldmat en við borðuðum öll saman í salnum. Það var nú hálfskrýtið að vera gestur og borða sjálfur af hlaðborðinu en um leið alveg ágætt. Eftir mat settumst við fyrir framan einn af örnunum frammi, skoðuðum í búðinni og fórum út á verönd, rétt eins og aðrir gestir hótelsins gera yfirleitt. Restinni af kvöldinu eyddum við svo í kúr og spjall í herberginu þeirra.

Mánudagur 20.júlí 2009

Netið er búið að vera bilað síðustu vikuna og fæðing þessarar færslu tekið fulllangan tíma svo ég hef ekki getað komið henni inn fyrr en vonandi bráðum. Síðast liðin vika hefur verið nokkuð róleg. Hér rignir eins og hellt sé úr fötu svo það hindrar mann svolítið í því að vera úti. Frítimi okkar hefur því að mestu leyti farið í lestur, sjónvarpsgláp og þess háttar. Það er líka búið að vera heldur rólegt á búllunni; engir stórir hádegisverðir og lítið um kaffi og kökur svo ég varði að minnsta kosti 4 klukkustundum í að brjóta saman servíettur á tveimur dögum. Á laugardaginn var svo kominn tími til að lyfta sér aðeins upp. Eins og svo oft áður fór ég tiltölulega snemma að sofa þar sem ég átti að mæta í vinnu kl 6.30 morguninn eftir á meðan aðrir voru enn í fullu fjöri þegar ég var á leið í vinnunna. Í gær létum við okkur hafa rigninguna og fórum að stökkva í vatnið, ég, Bára, Sara, Astrid og Kym. Vatnið var alveg ískalt og straumurinn frekar mikill en einmitt vegna þess var þetta mjög hressandi.

Ég er í fríi í dag. Það rignir bara og rignir þannig að ætli ég eyði deginum ekki bara í lestur og sjónvarpsgláp eins og allri síðustu viku, hehe.

Nú á ég afmæli á fimmtudaginn (jeijj) en af því tilefni ætlum við Sandra að skella okkur til Bergen á laugardaginn (ennþá stærra jeijj!!) Hlökkum mikið til!

Kærar kveðjur heim frá útlögunum í Noregi

 

Þriðjudagur 30. Júní 2009

Jæja nú er frábær vika og helgi að baki. Á sunnudaginn fyrir viku, þegar síðasta blogg var skrifað, var alveg frábært veður! Við íslensku stelpurnar, ég, Sandra, Sara og Bára, fórum út að spila kubb og í snúsnú og enduðum svo á að liggja í sólbaði í nokkra tíma. Blöstuðum að sjálfsögðu íslenska tónlist og nutum sólarinnar til hins ítrasta. En svo aftur í vinnu kl 18.30.

Á mánudag, þriðjudag og miðvikudag var vægast sagt brjálað að gera! Hvern þessara daga fengum við 300-400 manns í hádegismat plús svo rútur í kaffi og kökur. Á fimmtudaginn held ég að hafi verið mest um 800 manns í einu á staðnum en í heildina komu 1700 manns í mat eða kaffi yfir daginn! Það var fólk hérna um allt, inni í báðum matsölunum, um alla jarðhæðina og úti á verönd, þetta var eins og í maurabúi. Og þá þarf maður sko að vera snar í snúningum, en það getur verið erfitt í árans kjólnum sem flækist í öllu. En við stóðum okkur vel og var launað: uAllir fengu gos að eigin vali! Einhverjir launuðu sér enn frekar með gleði í sjónvarpsherberginu. Svo á fimmtudaginn var bara ekkert að gera, við vorum tvö að vinna frá 15, ég og Andrew.

Alla vikuna var geggjað veður og mikið setið úti, sumir að spila blak, badminton eða snúsnú, mjög gaman.

Á föstudaginn fórum við til Voss. Við ætluðum að taka rútuna en Andy var svo almennilegur að lána okkur bílinn sinn. Svo við fórum, ég, Sandra, Andrew og Karsten. Tilgangurinn með ferðinni var að fá bankareikning svo við byrjuðum í bankanum. Vorum mjög heppin, komum svona tvær mínútur í hádegi og það var því enginn að bíða á undan okkur. Svo fór fólk að tínast inn á eftir okkur en við vorum þrjú að stofna reikninga og aðeins tveir starfsmenn svo að það tók bara allt hádegið að afgreiða okkur, enda var fólk farið að labba út undir lokin. En við fengum reikninga og héldum því alsæl á pizza staðinn í bænum og fengum okkur að borða. Ég verð nú að segja að pizzan var með betri máltíðum sem ég hef fengið hérna í Noregi. En jæja, svo var klukkan allt í einu orðin margt svo við brunuðum aftur heim á hótel því ég átti að byrja að vinna kl 15. Sem ég og gerði, eða svona korter yfir. Það var alveg ágætlega mikið að gera um kvöldið, við vorum þrjú við Sandra og Andrew. Náðum meira að segja að klára aðeins fyrr því um kvöldið var PARTÝ!! Vúhú! Partýið var haldið niðri við ánna, þar var búið að koma fyrir bekkjum í kringum varðeld og þar var grillað og svona, voða gaman. Ég held meira að segja að allt starfsfólkið hafi mætt, en svo fór það að tínast í burtu ekki löngu eftir að við komum. Allt í einu voru svo allir farnir nema við skemmtilega fólkið sem entist undir morgun

Mikið hrikalega var svo erfitt að vakna snemma á laugardagsmorguninn til þess að taka rútuna til Haddýar og Sigga í Stryn. En það hafðist og við þurftum meira að segja að bíða í dágóða stund eftir rútunni. Rútuferðin var skemmtileg, ég held að við höfum enn verið undir áhrifum áfengis frá kvöldinu áður.  Við tókum rútuna bara til Sogndal sem er um miðja vegu á milli Stalheim og Stryn en þangað komu Haddý og Siggi að sækja okkur. Reyndar vorum við heppnar að komast alla leið því við ætluðum bara að æða út á einhverri rútubílastöð en sem betur fór stoppaði bílstjórinn okkur svo við hoppuðum aftur uppí. Þegar við svo komum til Sogndal drifum við okkur náttúrlega bara út en þá sást hvorki tandur né tetur af Haddý og Sigga, enda biðu þau á allt annarri stöð. En það bjargaðist allt saman og við hittumst fyrir rest. Þá tók við um tveggja tíma akstur til Stryn og hefðu þau allt eins getað verið með tvo lambaskrokka í aftursætinu, svo vakandi vorum við. Svo byrjuðum við Stryn dvölina á eftirmiðdagslúr Davíð og Sara litla komu í stutta heimsókn um kvöldið og svo borðaði Jóhann Þröstur með okkur. Um ellefu leitið fórum við öll saman út á lífið, byrjuðum á útidansleik á pöbbnum og fórum svo á Base Camp klúbbinn. Þar var mega stuð, brjálað gott band, ´80s eitthvað, að spila. Þaðan fórum við Sandra og Jóhann á annan dansstað. Þar var að vísu ekki margt fólk en Jóhann Þröstur átti bókstaflega gólfið þegar hann sletti ærlega úr klaufunum við lagið ´Beat it‘ með goðsögninni Michael Jackson. Ætli klukkan hafi ekki verið um fjögur þegar við skröltum heim.

Á sunnudagsmorgun sváfum við út en rifum okkur svo á lappir og Haddý og Siggi fóru með okkur upp í Briksdalen en niður í hann gengur skriðjökull. Það var ekkert smá heitt og rifum við okkur úr að ofan áður en við löbbuðum upp að jöklinum. Gangan tók alveg a.m.k. klukkutíma og þegar við komum til baka fengum við okkur að borða, en þá var klukkan um fimm leitið. Þegar við komum svo til baka til Stryn buðu Davíð og Renate okkur í kaffi. Þau búa í húsinu við hliðina á húsinu sem Haddý og Siggi byggðu. Það er ekkert smá fínt hjá þeim, þau eru búin að gera það upp að mestu að innan og koma sér vel fyrir. Thea litla var reyndar sofandi á meðan við vorum í heimsókn en við fengum þó að kíkja aðeins á hana. Þær eru ekkert smá sætar systurnar. Frá þeim fórum við svo í heimsókn til Jóhanns. Marte og stelpurnar eru í Hong Kong svo við hittum þær ekki í þetta sinn, en þau búa í mjög flottri íbúð í miðbæ Stryn. Keyrðum þá upp á fjall þar sem hyttan sem þau byggðu er og höfðum það svo náðugt fyrir framan sjónvarpið um kvöldið.

Vöknuðum snemma í gærmorgun, mánudag, því næst á dagskrá var verslunarleiðangur um Stryn Ég held ég geti fullyrt það að við höfum farið inn í hverja eina og einustu fataverslun í bænum, enda skilaði það góðum árangri. Sandra keypti sér tvær peysur, bol og jakka og ég keypti mér buxur, skó, peysu og jakka. Rútan fór svo frá Stryn klukkan korter í fjögur. Haddý keyrði okkur á rútubílastöðina og sendi okkur heim með fullan haldapoka af nesti. Við skiptum tvisvar um rútu á leiðinni og vorum komnar alla leið heim á hótel um hálf tíu. Rútan stoppar niðri við veginn og þaðan roguðumst við með troðfullar töskur og haldapoka upp á hótel.

Það er gaman að segja frá því að hér í Noregi er allt stærst og lengst, en við keyrðum tvisvar sinnum í gegnum lengstu göng allavega í Evrópu, ef ekki í heiminum, um helgina en þau eru 24,5 km löng og tekur um 20 mín að keyra í gegnum þau. Einnig er ágætt að það komi fram að vegurinn niður Stalheims Kleiva, sem minnst var á í síðasta bloggi og við höfum labbað nokkrum sinnum, er brattasti vegur í Evrópu! Ekki skrítið að það taki svolítið í að labba upp aftur.

Eins og þið heyrið áttum við alveg rosalega góða helgi og kunnum við Haddý og Sigga bestu þakkir fyrir allt saman!

Þangað til næst, ha det!